"Loosje"

Dit is "Loosje", de beer waarmee de kleinkinderen van Ineke O. spelen als ze bij haar zijn. Haar jongste kleinkind Isa gaf de beer de naam "Loosje" en toen oma Ineke haar verbeterde en zei dat ze zeker "Roosje" bedoelde, benadrukte ze bijna verontwaardigd dat het toch echt "Loosje" was en bleef. Isa vond het ook maar niks dat "Loosje" haar leven zonder hemd en broek moest leiden en dus vroeg Ineke me vorige week of ik een hemdje en broekje wilde breien.

Nu had ik kort geleden een paar sokken gebreid voor onze schoondochter Maaike, die ze graag tijdens haar Yogalessen wilde dragen en daarvan had ik nog mooie restjes garen over waarvan de kleur precies bij de voetzolen van Loosje paste. Dus het was heerlijk om meteen weer verder te kunnen breien met deze fijne wol.

Van het allerlaatste beetje kon ik nog net een haarbandje met roosje maken. Ik merk dat ik het heel prettig vind als er altijd een breiwerkje ligt om even op te kunnen pakken. De laatste tijd heb ik nog meer sokken gebreid, de meeste voor mezelf en ik vind het heerlijk er nu heel wat klaar te hebben liggen om aan te trekken. Soms twee paar over elkaar voor extra warme voeten. Ik brei dus rustig verder. 

Wat een boek met me doet ...

Een tijd geleden schreef ik de gevoelens op die me overspoelden toen ik dit boek van Yann Martel uitgelezen had. Deze week las ik dat stukje weer en besloot het toch met jullie te delen:  

Wat een boek met me doet...

ik lees graag voor het slapen gaan en zo las ik ook over Beatrice en Vergilius, de ezel en de aap in het boek van Yann Martel.

Het boek telt 176 pagina's maar als je het laatste gedeelte "Spelletjes voor Gustav" meetelt krijg je nog 15 pagina's extra.

Toen ik enkele dagen geleden voor het slapen gaan weer verder las en op pagina 151 kwam, werd ik bang, net zoals de hoofdfiguur in het boek, de auteur Henry op diezelfde pagina een beetje bang werd.

Ik durfde niet meer verder te lezen en besloot het boek weg te leggen, ik kwam niet zo goed in slaap deze keer.

Vanmorgen, vier dagen later, lag het boek naast me in mijn mand met breiwerk en terwijl ik me koesterde in de najaarszon die door de ruiten scheen, pakte ik het op om verder te lezen.

Toen ik het niet veel later uit had, legde ik het voorzichtig naast me neer en zag mijn hand doelloos het plakkertje oppakken dat ik tijdens het lezen nerveus van de achterkant had gepeuterd. Ik rolde het op en nog een keer op terwijl ik met tranen in mijn ogen naar die prachtige herfstdag achter de ruiten keek, ik wilde huilen maar deed het niet.

Nu ligt het boek naast mijn laptop en leg ik er beschermend mijn linkerhand overheen terwijl ik even pauzeer tijdens het typen van dit verslag en voel de tranen weer opkomen.

Als ik dit had geweten had ik het niet durven lezen en nu moet ik verder met iets meer angst  voor wat mensen elkaar aan kunnen doen.

Eerder schreef ik al over een ander boek van Yann Martel "Het leven van Pi". Na het eerste boek dat ik indertijd van hem las was ik niet voorbereid op dit totaal andere verhaal. Ondanks de emoties die het bij me opriep kan ik jullie dit boek beslist aanraden, het leest als een thriller en de ontknoping is een complete verrrassing. Een fantastische auteur (klik) wat mij betreft.

Achterstevoren naar Tony

Ik ben achterstevoren aan het bloggen. Er zijn namelijk nog heel wat andere logjes die eerder geschreven zouden moeten worden, maar ik wil jullie iets vertellen en dat wil ik nu! Op de foto zien jullie prachtige oude kokeshi poppen. Ze zijn niet van mij maar van onze schoondochter Maaike (klik) die ze in de kringloop kocht. De kokeshi-biscornu die ik borduurde, wilde ik zo graag bij deze prachtige poppen op de foto zetten, dus nam ik die mee naar het huis van Menno, Maaike en Max. Toen ik later naar meer informatie zocht over deze poppen, kwam ik terecht op de weblog van Tony en zij is nog maar pas begonnen met bloggen. Je zult verrast zijn als je bij haar een kijkje gaat nemen want ze is een veelzijdige vrouw. Ze maakt prachtige dingen en nu heeft ze heel terecht een prijs gewonnen met een wedstrijd voor het tijdschrift "Handwerken zonder Grenzen". 

 Op Tony's weblog vond ik dus informatie over deze bijzondere poppen en  hier (klik) kun je dus de eventuele betekenis ervan ontdekken. Je ontdekt dan waarschijnlijk ook een heel apart doosje dat Tony maakte van schilderijen van haar schoonzus en ze noemt dat "sanatoriumwerk". 

Ik kocht ooit deze kartonnen naaidoos met omgehaakte randen en ook dat bleek sanatoriumwerk te zijn. Gerrie was degene die ons toen in haar reactie vertelde waar dit soort doosjes werden gegmaakt. Maar daarover schrijf ik later weer, want ik heb er inmiddels zelf ook een gemaakt en dat laat ik jullie binnenkort zien .

De biscornu is een patroon van Barbara Ana en van deze ontwerpster kun je HIER (klik)  heel veel leuke gratis patroontjes downloaden.Nog een laatste foto van de kokeshi poppen en de biscornu en alvast een fijn weekend gewenst !!