Een prachtige zondagmorgen

Op deze prachtige zondagmorgen waar ik door het raam een witte, berijpte wereld zie die door de zon wordt beschenen, wil ik eindelijk weer eens een logje schrijven. Het laatste log was alweer van 4 november. Als ik zo naar deze foto kijk van die prachtige hortensiakrans die ik cadeau kreeg, zie ik een enorme tegenstelling met de dingen waarmee ik het de laatste tijd zo druk heb. De verstilde sfeer van de krans vind ik niet terug in mijn dagelijkse bezigheden, maar juist deze sfeer heb ik nodig als tegenwicht voor al het andere.

 Sinds een maand of twee ben ik twee ochtenden per week te vinden in een sportschool waar ik op medisch advies fitnessoefeningen doe op allerlei apparaten en ook grondoefeningen en aerobics horen tot de wekelijkse bezigheden daar. Ik, die altijd enorm veel tegenzin had in welke vorm van sport dan ook en in het bijzonder in fitness, vind het tot mijn grote verrassing heerlijk om te doen en voel me er bijzonder goed bij. De energie die ik daarmee opwek geeft me veel meer puf om van alles te doen waar ik voorheen tegenop zag. De tijd die ik nu thuis doorbreng vul ik met huishoudelijk werk, wat handwerken en lezen en voor die laatste twee hobbies heb ik nu minder tijd dan voorheen maar ik heb ze hard nodig om in balans te blijven. Het bloggen schiet er erg bij in en ik zal zeker nu en dan een logje schrijven want ook dat vind ik nog steeds heel fijn om te doen, maar het lezen bij anderen en vooral het plaatsen van reacties op mijn eigen weblog en op die van anderen komt op een heel laag pitje te staan.

Het is niet anders, ik doe het voor een goed doel ... mijn gezondheid. De prachtige krans en de zilveren lepel heb ik cadeau gekregen van een oudcollegaatje met wie ik sinds enkele maanden weer contact heb en de boeken heb ik van haar te leen gekregen, we wisselen onze boeken nu met elkaar uit, heerlijk veel nieuw leesvoer dus voor ons beiden. De zilveren lepel kreeg ik van haar bij onze eerste ontmoeting sinds dertig jaar en is van haar moeder geweest die ik goed gekend heb. Zulke cadeaus ontroeren me diep en ik heb de lepel dagelijks in gebruik. Hij ligt voor de foto op een prachtig tasje dat José me schonk. Ik denk vaak aan jullie en ben blij met alle reacties die ik krijg op mijn logjes en per mail. Ik wens jullie een heerlijke zondag toe.

Warme, zachte "Hekkie"-handen

Het is nu echt herfst en buiten is het stormachtig weer terwijl ik dit schrijf. Voor ons huis ligt een speelveld met hoge bomen die al veel van hun blad verloren hebben, maar zodra de zon doorbreekt zie je ineens hoeveel gouden en bronzen kleuren er nog aan de takken zitten, het licht speelt er dan zo prachtig doorheen. Ik hou van de herfst, de frisheid van de temperatuur en de pittige, kruidige herfstgeuren vind ik verrukkelijk. Maar fris kan het al zijn en koud zal het zeker worden, dus breide ik deze polswarmers. Het is een patroon van Drops Design en je vindt het hier (klik) Het grijze paar breide ik in een kleinere maat want ik maakte ze voor mijn schoondochter Maaike die ze erg leuk vond. De mauve-kleurige zijn voor mezelf en inmiddels bijna klaar. Daarin zal ik warme handen hebben en nee, ik heb nooit last van koude vingers, dus ideaal omdat ik ze niet hoef uit te trekken als ik boodschappen doe en moet afrekenen of zo, maar ik gruw altijd van die kille wind die door mijn mouwen heen bijna mijn oksels bereikt en daarom zijn deze polswarmers ideaal voor mij.

 Voor zachte handen ben ik aangewezen op supergoede zeep en die heb ik nu dankzij Mienke, die vorig jaar op haar weblog een prijsvraag organiseerde om een naam te bedenken voor een lammetje dat op een bijzondere manier verwekt was. Als ik het goed onthouden heb was de moeder apart gezet zodat er geen ram bij kon komen, maar daar was waarschijnlijk een zeer grage ram die alle barrières trotseerde en zelfs het hek over sprong en zodoende het schaap toch bevruchtte. Toen ik las over het hek, was de naam snel bedacht en vulde ik de naam "Hekkie" in. Ik won en als beloning zou ik een mooi stuk wolvetzeep toegezonden krijgen, maar het werd veel meer dan dat.

 Twee prachtige boekjes zaten er in het pakket dat Mienke me stuurde, het stuk zeep dus, een schattig armbandje en een mooie oranje pen en niet te vergeten een heel lieve brief erbij die met die pen geschreven was. Kleinzoon Max was erbij toen ik het pakketje ontving en hij was meteen wég van die oranje pen, die ik hem later natuurlijk gegeven heb. De warme, zachte handen dank ik dus aan de "Hekkies" in deze wereld, want van hen komen o.a. wol en zachte zeep en ik dank Mienke voor haar mooie pakket en voor de prachtige logs die ze schrijft over het leven op hun boerderij. Over "Hekkie" en zijn familie kun je hier (klik) lezen en geloof me, het is echt heel erg de moeite waard om Mienkes weblog regelmatig te volgen.