Misschien is het wel een vreemde titel voor dit log, maar de foto die je hier ziet heeft toch te maken met kersen en ook met een kasteel. Ik borduurde een tijdje geleden vier van deze schattige taartjes naar een patroon van Brin par Brin (klik) en droomde mijn dromen. Iedere handwerkster weet dat je tijdens het borduren of breien zo heerlijk je gedachten kunt laten gaan en mijn gedachten gingen terug naar mijn jeugd.'
Ik ben geboren en getogen in de plaats Heemskerk en dat dorp heeft twee mooie kastelen waarvan je er een op de foto ziet (de foto leende ik van deze site ). Toen ik een jaar of tien was kreeg ik zakgeld en nu komen dan de kersen in het verhaal, want van dat zakgeld kocht ik op een mooie zomerdag een zak kersen. Ik had het al helemaal uitgedacht want ik had een boek mee naar de groentenman en wandelde met boek en kersen in een bruin papieren zak, naar het kasteel.
Dit is een foto van de oprijlaan van kasteel Marquette en ik mocht die lenen van de weblog van Dick Walraven , dankjewel Dick! Zoals je ziet is het op deze foto voorjaar en zijn de bomen nog kaal, maar stel je voor dat je daar middenin de zomer, onder het volle gebladerte een heel jong meisje ziet zitten met haar boek en kersen. Ze droomde haar dromen en voelde zich op en top romantisch. Ik kan het gevoel zelfs nog helemaal terughalen.
Enkele jaren later kwam ik ook nog een keer in het kasteel terecht. Op de MMS moest ik namelijk samen met een schoolvriendinnetje een spreekbeurt houden en zij stelde voor om de eigenaar van het kasteel te bellen en hem te vragen of we er eens een kijkje mochten nemen om zo een spreekbeurt over het kasteel te kunnen schrijven. De eigenaar van het kasteel, Jonkheer Frits Gevers, woonde er toen al niet meer maar ontving ons daar wel zelf en achteraf begrijp ik niet hoe ik de moed had om er naar toe te gaan. Op de lagere school werden we namelijk door grotere kinderen altijd bang gemaakt met ijzingwekkende verhalen over de bloedhonden die daar bij het kasteel de wacht hielden.
We hebben van die dieren niets gezien en het zal wel een fabeltje geweest zijn. De jonkheer ontving ons zeer hoffelijk, dat woord vind ik nog steeds een grote waarde hebben en als ik al ergens hoffelijkheid opmerk, word ik daar erg blij van. Ik heb geen idee meer hoe onze spreekbeurt werd beoordeeld, maar ik heb er een geweldig mooie herinnering aan overgehouden. Toen ik dit log in mijn hoofd aan het voorbereiden was ging ik op zoek naar informatie over de Familie Gevers die vroeger op het kasteel woonde en tot mijn verbazing kwam ik een prachtig document tegen op internet. Via de volgende link kun je eventueel over het leven van Jonkheer Frits Gevers lezen en ik was ontdaan toen ik las hoe het leven van deze, indertijd voor ons zo vriendelijke man, verlopen was, hij is een eenzaam mens geweest. Wie was jonkheer Gevers . Er staan mooie foto's van de vroegere familie in het document. Voor mij was het indertijd zeer goed kersen eten bij het kasteel!
.JPG)
