Tante Stien

Ben jij dat Cor vroeg ze met ogen die hoopvol mijn gezicht afzochten

en ben je al bij moeder op bezoek geweest?

Ja, zei ik zonder te liegen, ik ben Cor en loog:

maar bij moeder ga ik later op bezoek, eerst kom ik bij jou

Had ik haar moeten verwarren dan, met botte eerlijkheid

Haar opnieuw laten lijden onder het gemis van haar zus en moeder

Nee, ik ben Cor en moeder gaat ze nu zelf bezoeken

Ik zou haar ogen willen zien wanneer ze al haar zussen vindt

en haar broers die zo heel lang geleden al gingen en haar Pa.

Wie weet wie ze nog meer ontmoet met stralende ogen van herkenning

en eindelijk, eindelijk bewijst ze haar gelijk en dat wi­j het allemaal niet wisten

ze zijn er allemaal nog en kijk ... zie je wel daar heb je Cor!

In memoriam tante Stien (23 mei 2010)

"De leugen van een goede vrouw is de ware index van haar hart"

Vakre Hjem & Interior en Jeanne d'Arc Living

 Zaterdag j.l. viel er een pakje in de brievenbus. We zaten heerlijk buiten in de zon en ik was heel blij verrast met het prachtige tijdschrift dat uit het pakje kwam. Een cadeautje van Willy , die net als ik dol is op Scandinavische Interieurs. Een lange lijst met links naar weblogs van Scandinavische interieurs vind je helemaal onderaan mijn weblog en ook bij Willy vind je er veel. Het tijdschrift ligt nu op de tafel en steeds weer pak ik het om van de inhoud te genieten. De mooie turquoise spuitwaterfles kreeg ik ooit van mijn moeder en het keitje met waxinelichtje kocht ik bij Action voor slechts 0.69 cent.

 Deze twee tijdschriften "Jeanne d'Arc Living" kocht ik een tijd geleden 

nadat ik ze op diverse interieurweblogs had gezien maar het was nog moeilijk

om uit te vinden waar ik ze kon inzien.

Toen ontdekte ik dat het te koop was in Heiloo en zo kwam ik

bij een particulier huis terecht waar ik allerhartelijkst werd ontvangen,

 ook al bleek het tijdschrift officieel in hun zaak te koop te zijn.

 Inmiddels is het geen verkooppunt van dit tijdschrift meer,

maar heeft ze wel een leuke

zeepwinkel

Smartlapjes

  Wie kent ze niet, de mooie doosjes met zakdoeken die je in de vijftiger-zestiger jaren als tiener voor je verjaardag kreeg, of zelf kocht voor de verjaardag van je moeder van je zuinig opgespaarde zakgeld.

  De titel van dit log heeft ook te maken met zakdoekjes. Mijn vriendin Marijke mailde me gisteren dat ze in de Volkskrant een leuk bericht had gelezen over Oma's die zakdoekjes borduren voor het project "Smartlapjes" en het is echt enig om deze site te gaan bekijken.

Er staan leuke foto's op van de oma's die hieraan meedoen.

 Ik schreef al eerder over de zakdoekjes die ik in kringloopwinkels vond en kort geleden nam ik weer een stapeltje prachtige exemplaren mee.  Ik meen dat het er ruim twintig waren en ik betaalde er slechts 10 cent per stuk voor. Ik heb vanmorgen alle verzamelde zakdoekjes eens geteld en kwam tot 83 stuks. Ooit was ik van plan om er een tafelkleed van te maken en misschien komt dat er nu wel van, hoewel ik sommige zakdoekjes veel te fragiel vind om ze daarvoor te gebruiken.

 Hier zie je een nostalgisch doosje "Swan handkerchiefs", ook in de kringloop gekocht voor slechts 30 cent. Hier nog een collage van een aantal borduursels op de zakdoekjes die ik als laatste in de kringloop vond en met deze bloemenpracht wens ik jullie allen een heel mooi, inspirerend en zonnig Pinksterfeest toe!

Blauw-blauw

  Voor mijn vriendin Jorine borduurde ik twee placemats

om die aan haar mee te geven als ze weer terug zou vliegen naar Libanon,

 het land waar ze al minstens 20 jaar woont en werkt.

Op de eerste placemat had ik haar voorletter geborduurd en toen ze door de aswolk

pas veel later kon vertrekken had ik mooi de tijd om de tweede ook nog te borduren

zodat ik ze allebei aan haar mee kon geven.

   De theedoeken van AH worden door meerderen onder ons  op creatieve wijze verfraaid met rood borduursel,  maar diezelfde grootgrutter verkoopt ook prachtige witte placemats met een gehaakte rand en ook die zijn heel geschikt om op te borduren. Waarschijnlijk alleen te koop bij de XL-winkels.

Nog meer blauw ... gisteren stonden aan het einde van de middag Max en zijn ouders onverwachts voor de deur en wat vond ik het heerlijk hen te zien. We hebben precies gedaan waar ik in mijn vorig logje op hoopte ... lekker buiten in het zonnetje op het terras met elkaar gegeten.

  Ik hoefde daar niets voor te doen want zij haalden iets lekkers en wij dekten alvast het kleine tafeltje buiten terwijl Max helemaal blij met zijn nieuwe sokken rondom ons huppelde. Hij had de wol zelf uitgekozen en toen ik vroeg welke kleur de volgende sokken moesten hebben zei hij "ook blauw oma!" Nou , toen wist ik dat ik het goed gedaan had en de vele, vele kusjes bij het afscheid deden me zó goed! Straks ga ik met heel veel plezier de nieuwe sokken opzetten. Allemaal een fijn weekend gewenst !!!

Moederdagcadeaus

... even mijn prachtige nieuwe Pip-theepot laten zien die ik zondag voor moederdag kreeg

van onze jongste zoon en schoondochter.

Ze hadden hem bij de "Bij" gekocht dus de verpakking was al een feest op zich.

 Ik had de afgelopen jaren al een aantal superleuke Pip-bekers bij elkaar gespaard

en cadeau gekregen dus dit was een geweldig goed cadeau.

Gaan jullie even mee kijken op de mooie Pip-site of er ook nog

een suikerpotje en melkkannetje te koop zijn? Vast wel! 

De moederdagbezoekjes werden goed verdeeld over de zaterdag en zondag.

Zaterdag kwamen onze oudste zoon en schoondochter al op bezoek

en brachten een prachtig Lavendelstruikje op stam mee.

Ik ben helemaal weg van de mooie vlinderachtige blaadjes van de lavendelbloemetjes.

  Nu maar wachten tot de zon zich weer eens laat zien

zodat we met z'n allen buiten op het terras thee kunnen drinken

uit het Pip-servies terwijl we kijken naar de lavendel

en Max op het veld voor ons huis van de glijbaan glijdt. 

Max en zijn ouders komen nog langs, die hebben net een heerlijke vakantie achter de rug.

Ook van deze zoon en schoondochter was er een speciaal moederdaggeschenk,

een superlieve mail met een link naar dit geweldige lied dat bij mij tegelijkertijd tranen van ontroering en een brede smile opriep.

  Al dat verdelen van bezoekjes en energie is niets voor mij,

het moet maar even zo, het is beter, maar ik mis de gewone gang van zaken nu alweer.

Lekker het hele gezin bij elkaar en samen eten en drinken,

ik hoop het snel weer te kunnen doen. 

Biscornu voor Conny

Conny, een vriendin die twee huizen verder woont

voorziet ons tijdens het seizoen,

al jarenlang van onbespoten groenten en bloemen uit haar tuin.

Toen ze me een tijdje geleden vroeg om voor haar

een klein speldenkussentje te maken

dacht ik meteen aan een biscornu

en ik heb al heel wat patroontjes verzameld

waaruit ik er een voor Conny kon kiezen. 

Ook deze biscornu is een freebie en je vindt het patroontje op de site van

 Kissy-Cross  waar kort geleden nog een prachtige andere freebie werd geplaatst

van een mooie  bloemenlap . 

Conny koos zelf een stukje van mijn grijsblauw linnen uit en ik vind de bijtjes

en bloemetjes er erg leuk op staan. De kleuren heb ik aangepast

en ik vind het zo leuk staan op het blad van de  Schoenlappersplant

die al een tijdje rijk staat te bloeien in onze tuin. 

Leuk om eens iets aan Conny te kunnen geven dat ik zelf gemaakt heb.

Het gaat weer beter ...

Na de schrik van vorige week kan ik schrijven dat het gelukkig alweer beter gaat. Ik was niet van plan om er nog meer over te schrijven dan ik in het logje "Veranderingen" al deed, maar ik heb zoveel lieve wensen via de reacties op mijn weblog, per mail en per brievenpost gekregen dat ik nu heel graag even wil bedanken voor alles.

Het gaat echt alweer beter met me. 

Het is even wennen aan de medicijnen, maar ik slaap goed,

doe alweer steeds meer de dingen die ik voorheen deed

en wandel heerlijk in de frisse lucht. Ik ben ook erg verwend met cadeautjes ,

de harten van Janet en het tasje van Marian'ne M met daarin zakdoekjes

voor een verloren traan ...

... een enige boekenlegger en een zakje thee om even te lachen:

kauwgomballenthee !!!

 Wat een ongelofelijke moed betoont zij na het nog maar zo kort geleden

grote verlies van haar geliefde man Nicolaas. 

 In ons huis staan steeds vazen met bloemen om van te genieten

en ook vandaag kwamen er weer een prachtige bos bloemen

en weer nieuwe kaarten en brieven bij.  

Bezoekjes, telefoontjes, iedereen is even zorgzaam en bemoedigend ...  

 ... en dan eindig ik heel graag met de tekst die op dit hart staat:

"Vrienden hebben geen behoefte aan vele woorden

en in stilte groeien de harten naar elkaar toe".

Conclusie ... ik heb weer veel teveel gekletst,

maar jullie vriendschap of die nu stil is of niet, maakt me heel gelukkig!

Vluchtelingen ...

De aquarel die achter Jan hangt heb ik in de kringloop gevonden.

In een eerder log liet ik er meer van zien en vroeg jullie lezers

of er iemand was die de Chinese karakters kon ontcijferen

zodat ik de naam van de schilder zou kennen en meer over hem kon ontdekken.

Een vriendin van José kon al ontcijferen dat er het jaartal 1954 stond

maar de naam van de schilder was onduidelijk.

Toch is er gelukkig nog meer bekend geworden over de schilder

en wel door Ank en Hajo . We kennen hen al heel lang

en jaren geleden zijn ze naar Canada geëmirgreerd.

Een Chinese collega van Hajo ontdekte dat de schilder

Jiang Zhaohe (1904 - 1986) heet.

Op internet ontdekte ik daarna nog veel meer.

Zijn bekendste en grootste werk is "Refugees",

hij maakte het op het hoogtepunt van de Tweede Wereldoorlog

die in China al vroeg begon met de Japanse invasie in 1931 in Mantsjoerije

en voltooide het werk in 1943.

 Nadat Jiang Zhaoeh tijdens zijn reizen door het land

de verschrikkingen van het lot der vluchtelingen had gezien,

vroeg hij familie en bekenden om te poseren voor dit grote werk

van twee meter hoog en zesentwintig meter lang.

Er hebben meer dan 100 mensen voor geposeerd.

Jiang Zhaoeh, een zoon van zeer arme ouders,

van wie de vader een werkloze opiumverslaafde was

en de moeder zelfmoord had gepleegd begon op 11-jarige leeftijd

te tekenen met stukjes houtskool.

Hij was tijdens de oorlog zeer begaan met het lot der vluchtelingen

en leefde anderhalf jaar in de sloppenwijken van Beijing.

Tijdens zijn leven voelde hij zich het meest betrokken

bij de armen en minder bedeelden.

 

Een van zijn uitspraken is deze:

"Er zijn er niet veel die me kennen, er zijn er niet veel die van me houden,

degenen die mijn schilderijen begrijpen zijn de armen

en degenen bij wie ik me betrokken voel zijn de mensen

die op straat van de honger sterven ...

de ongelukkigen zijn overal om ons heen,

zwervend van de ene plek naar de andere.

Vooral de ouderen en zwakkeren lijden bitter

onder armoede en ziekte, maar niemand geeft om hen.

Hoe kunnen ze weten dat er geluk en vrede op deze aarde te vinden is

als ze nog niet eens de kans hebben om een eigen bestaan op te bouwen".

Dit grote en indrukwekkende werk heeft erg geleden omdat de Japanners het meerdere malen van de wand hebben gerukt tijdens een expositie, het werd later door de Japanners "geleend" en jaren daarna werden er slechts enkele delen terug gevonden in een warenhuis in Sjanghai, helaas ernstig beschadigd. Ik vind het een bijzonder aangrijpend werk en wilde dit juist vandaag laten zien op deze dag van Dodenherdenking. Ik ben extra blij met de aquarel die ik van deze kunstenaar mocht vinden, ook al is het misschien 'slechts' een reproduktie. (Het portret is een handelaar uit Peking en alle afbeeldingen heb ik gevonden op en geleend van internet).