Veranderingen ...

Dinsdag j.l. werd ik plotseling opgenomen op de hartbewaking van het ziekenhuis.

We hebben spannende dagen achter de rug, maar woensdagmiddag

mocht ik met een stapeltje medicijnen, om erger te voorkomen, gelukkig weer naar huis.

Men vermoedt Angina Pectoris, één van mijn hartkleppen

lekt een heel klein beetje en de linker hartkamerwanden

zijn dik en stug geworden. Het valt eigenlijk allemaal wel mee,

een en ander is goed te behandelen met medicijnen

en de rest is nu niet gevaarlijk.

De cardioloog kwam nog even de toekomst met me doornemen

voordat ik ontslagen zou worden en zag me

met dit haakwerk op schoot zitten.

Hij vond het geweldig dat er nog vrouwen bleken te zijn die handwerken,

hij moest eens weten van onze enthousiaste handwerkblogs.

Ik vertelde hem dat het zo rustgevend werkt en dat heb ik zeker ervaren

toen ik daar aan de monitor lag. Ik voel me nu weer wat beter,

maar moet helemaal uitvinden wat wel en niet kan en vooreerst

dien ik me erg rustig te houden tot de medicijnen aangeslagen zijn

en mijn lijf weer stabiel reageert.

Ik zag deze sjaal bij Letty die een heel mooi exemplaar maakte

van dit gratis patroon van Lion Brand,

bij haar vind je alle informatie over het patroon.

Ik kocht bij mijn favoriete garenwinkel Finlandia Import 

20 bolletjes "Safran" garen van Drops Design.

Dat lijkt misschien veel, maar omdat het een fijnere garensoort is

dan die van Letty raadde de eigenaresse van de zaak me aan extra mee te nemen.

Wat ik later overhield mocht ik binnen drie maanden terugbrengen

en zou dan het geld daarvoor terugkrijgen.

Uiteindelijk heb ik er tien gebruikt en woensdag was hij klaar.

Ik besef dat dit een minder leuk bericht is,

maar zoals jullie misschien wel weten is mijn weblog mijn toevluchtsoord

waar ik geniet van het schrijven over de dingen die ik maak

en die ik beleef en ik zal er verder ook weinig woorden aan vuil maken.

Ik voel me goed, maar ben moe van de medicijnen die ik gebruik

en zal voorlopig alleen berichtjes plaatsen en niet,

of veel minder, bij iedereen reageren op de logjes.

 Zo af en toe een logje schrijven vind ik heerlijk ontspannend en natuurlijk blijf ik vooral handwerken en lezen, wat een bof dat ik zulke hobby's heb. Lieve groet van mij!

Over een ontmoeting ...

Op zaterdag 10 april j.l. ging Jan alleen naar de opening van de expositie

van Dirk Felthuis' nieuwste werk

Toen ik de uitnodiging pakte om voor Jan het adres op te zoeken

staarde ik verbaasd naar de naam van de galeriehoudster Alja Spaan!

Die naam kénde ik want ik las al geruime tijd haar weblog.

  Wat jammer dat ik niet mee kon, maar zoals zo vaak,

bleek het achteraf goed te zijn zoals het was want toen ik afgelopen vrijdag

aan het begin van een volledig vrij weekend voor mezelf

naar Alkmaar fietste, bleek Alja alleen in de Galerie te zijn. 

Toen ik binnen kwam en zei wie ik was, spraken we met elkaar

onder het prachtige rode schilderij van Dirk aan haar zwart gelakte tafel.

Ik stapte in een gedicht ... (klik) en ben steeds opnieuw ontroerd

Troostwol

Waarom de woorden de laatste tijd zo moeilijk komen weet ik niet,

misschien zit er teveel in mijn hoofd.

Nee, het heeft niet met moeite te maken,

er is gelukkig heel veel leuks en liefs in mijn dagelijks leven,

 heel veel zelfs. Misschien herkennen jullie het wel,

het teveel aan gedachten en ideeën doet me soms in mezelf opsluiten

om te proberen er structuur in aan te brengen.

Hoe dan ook, vandaag het woord "troostwol".

Dat heeft ook te maken met de moeite die ik heb

om na mijn vorige logje weer over zoiets gewoons als sokken te beginnen

en toch vond ik juist dat een goed onderwerp.

Een warm vest, warme wollen sokken zijn voor mij vaak

troostvolle voorwerpen waarin ik mezelf hul en koester.

Ik vind het prachtig dat zoiets natuurlijks en basaals

als wol dat gevoel kan geven.

Dat ik enige tijd geleden mijn allereerste paar sokken

helemaal zelf gebreid heb geeft me een oergevoel,

een gevoel dat ik voor warme voeten kan zorgen,

voor behagelijkheid en ja soms ook voor troost.

Anita is degene die me zover kreeg om mijn eerste paar sokken te breien.

Denk nu niet dat ik het moeilijk heb, ik heb juist een

heerlijk weekend met heel veel tijd en ruimte.

Gisteren fietste ik door het lentelandschap naar Alkmaar en

bracht een heel bijzondere middag door in de expositieruimte

van Alja Spaan waar Dirk Felthuis zijn nieuwe werk exposeerde.

Onderweg kocht ik een pakket met de mooiste papiersoorten

bij Marz Kreatiek  en daar ga ik dit weekend heerlijk mee aan de slag.

Mijn wandelschoenen staan klaar en wie weet

maak ik er een flinke wandeling mee.

Voor Marian'ne, haar gezin en familie ...

Lieve Marian'ne 
ons gebed is voor jullie ...

Wat een vondst!

Ik was meteen verliefd toen ik deze prachtige plaat in de kringloop zag hangen.

Die verlangende oogjes en het beginnende glimlachje deden het!

Gelukkig kan het kleintje er net niet bij want ze kijken best gemeen die duiven.

Ik zou dolgraag meer over de kunstenaar willen weten, dus als er iemand is die deze Chinese karakters voor me kan vertalen ...

... of iets over het watermerk kan vertellen, dan hou ik me aanbevolen.

Het werk meet 77 x 54 cm en ik geniet er iedere minuut van.

Bekentenissen in ruil voor een award ;- )

Vlak voor mijn lange blogpauze kreeg ik van Marion

deze bloemrijke award waar ik heel dankbaar voor ben.

Waar ik al eerder een aantal bekentenissen over mijn persoontje moest doen

om een award in ontvangst te nemen, is dat ook deze keer weer de bedoeling.

Ach, ik vind dat geen probleem, want wat ik écht niet kwijt wil

vertel ik toch niet maar ik ben ijdel genoeg

om het graag over mezelf te hebben ;- )

Het moeten er zeven zijn en ik heb er maar een aantal

voor de vuist weg opgeschreven.

Om het een beetje leuk te maken heb ik er een paar plaatjes bij gezocht.

  Verlegen ... ja, ik was als kind vréselijk verlegen

en op deze foto kun je dat heel duidelijk zien aan mijn lichaamstaal,

dat vind ik zelf tenminste.

Ik trek mijn schoudertje naar achteren alsof ik me om wil draaien

en hard weglopen en mijn voetjes geven de weglooprichting al aan,

maar ik hou mijn hoofdje toch netjes naar de camera gericht.

Ik  bloosde ook heel vaak en dat maakte het allemaal nog een graadje erger...

ik doe het nog weleens ...

Max Bruch: over mijn muziekliefde voor Bob Dylan en tijdgenoten

heb ik het al vaker gehad, maar ik denk dat ik nog niet eerder

heb verteld over mijn liefde voor klassieke muziek.

Ik ben er dol op en luister vooral graag naar de muziek van Max Bruch,

van wie ik inmiddels alle muziek op CD heb.

Het fijnste vind ik dat Jan soms mijn stemming aanvoelt

en dan ineens één van deze CD's voor me opzet.

Zo'n avond met deze muziek en  met een boek of handwerk in de hand is goud waard.

Hoogtevrees heb ik en niet zo'n beetje ook.

Zelfs als ik op de tv in een film ineens een blik i

n een peilloze diepte voorgeschoteld krijg,

deins ik geschokt achteruit in mijn relaxstoel.

Onze vrienden met wie we zo graag op vakantie gaan

hebben het helaas maar al te vaak gemerkt als ik

met stijf dichtgeknepen ogen en de handen krampachtig om de

deurkruk geklemd, een rit door de bergen meemaakte.

Nu ga ik niet meer mee op zulke tochten, pfffft !!

Lekkerbek ben ik, oh ja een enorme lekkerbek zelfs

en toen mijn jeugdvriendin Ina en ik vorig jaar

onze 50-jarige vriendschap wilden vieren hebben we dat dan ook in stijl gedaan.

We hebben een fantastisch diner gehad in het Michelin-restaurant

 "De Vrienden van Jacob"  dat in het landgoed

"Duin & Kruidberg is gevestigd. (Foto van hun site geleend)

Een culinaire belevenis die ik niet licht zal vergeten.

We hebben toen meteen afgesproken dat we onze verjaardagen

voortaan samen met een etentje zullen vieren,

hoewel het dan wel in een iets eenvoudiger setting zal plaatsvinden.

Viooltjes vind ik heerlijk, om te eten dus!

Als decoratie in een salade zijn ze prachtig

maar de smaak is dan niet altijd even duidelijk.

Gelukkig bestaan er dus ook viooltjesnoepjes

en in dit schattige spanen doosje zie je ze zitten,

verpakt in  mooi lila zijdepapier, ik kreeg het jaren geleden

van Maaike en de snoepjes waren binnen de kortste keren op.

Later vond ik een nieuw zakje met viooltjessnoepjes

en dat blijft nu zorgvuldig bewaard als een viooltje voor de dorst.

 Weten jullie dat er ook suikervrije pastilles met viooltjessmaak bestaan,

te koop bij de voordelige supermarkt met de hoofdletter "L",

dit zijn ze en ze helpen me door mijn dieettijdperk heen,

erg lekker vind ik ze en ik neem er meteen maar even een

want ik krijg trek van al dat geschrijf over lekker eten.

Vervolgens doe ik een "kale" bekentenis:

Ik ben een "Einzelgänger", echt waar!

Hoezeer ik ook geniet van goed gezelschap,

ik heb het echt broodnodig (alweer eten) om regelmatig alleen te zijn,

dan kom ik volledig tot rust (klik). Dan nu de laatste bekentenis:

Awards ... bij dit plaatje wil ik heel graag uitleg geven

want ik wil benadrukken dat ik met iedere award ontzettend blij ben

en dan vooral natuurlijk met de lieve gedachte erachter

van degenen die mij door de jaren heen awards schonken.

Mijn probleem is dat ik écht niet weet hoe ik ze verder moet brengen

naar andere webloggers. Ik geniet zó van ieders persoonlijke weblog

en heb altijd het gevoel dat ik anderen benadeel
als ik één persoon een award geef.

Ik denk dat ik overigens niet de enige ben die daarmee zit.

Omdat ik ze dan ook al tijden niet meer doorgeef, wat toch de bedoeling is,

wil ik vragen om begrip voor deze aankondiging om voortaan

liever geen awards meer te willen ontvangen

en zal dit plaatje ook op mijn weblog plaatsen.

Het plaatje mag ook gebruikt worden door degenen die dit ook graag willen.

Ik wens jullie tenslotte een heel fijn weekend toe.

Terug, bijzonder, lief!

 

Ja, ik ben terug in weblogland en dat komt

omdat ik veel leuks en liefs te vertellen heb.

Na zoveel tijd afwezig te zijn geweest borrelt het van de verhalen 

en de foto's die ik jullie wil laten zien en toch

was het vanochtend moeilijk om te starten, heel raar!

Ik begin met een foto van een prachtig cadeau dat ik van

Menno en Maaike kreeg en waar ik helemaal wég van ben.

Heel moeilijk om zoiets teers op de foto te krijgen,

maar ik laat onderaan dit log een collage zien,

die misschien iets meer recht doet aan dit prachtige

 kop-en-schoteltje met porseleinen lepeltje.

 

 

Nu iets wat ik heel bijzonder vind en ook héél erg leuk!!!

Sinds kort heeft Maaike ook een weblog !!!

en de foto hierboven is er een die ik van haar blog heb geleend,

het is een blik in haar atelier waar ze de leukste en mooiste dingen maakt,

we zullen zeker nog meer van haar gaan zien

en ze zal het heel leuk vinden als jullie haar welkom heten in weblogland.

Voor degenen die de foto van Maaikes atelier goed bekeken hebben

zal het naaikistje in de schouw opgevallen zijn,

het is van Ank en Wieta geweest en lang geleden gaf ik het aan Maaike

voor haar handwerkspulletjes.

Jaren later ben ik op zoek gegaan naar nog zo'n naaikist

omdat ik toen zelf ook begon met handwerken,

iets dat Maaike dus al veel langer deed.

Hieronder het schilderij dat Max voor mijn verjaardag maakte,

 het werden er zelfs twee en beiden met heel veel blauw erin zoals ik had gevraagd.
Laat dat nou precies Max z'n lievelingskleur zijn!

Kort geleden heeft hij me zelfs gevraagd of ik blauwe sokken voor hem wil breien.
Sokken breien???
Ja sokken breien, maar dat is voor een volgend logje
en er is ook nog een award die ik van Marion kreeg en waarbij ik
het een en ander mag opbiechten.
Zie je wel, het borrelt in mijn hoofd.
Ik laat jullie nog even de wand zien

 

waaraan Max z'n schilderijen hangen.

"Ik vind het echt geweldig mooi staan lieve Max,
heel erg bedankt voor al het moois"

en nu denk ik dat als mamma of pappa jou dit voorleest,
jij onmiddelijk zoiets als "Apekoois" er achteraan zegt,
want rijmen doe je op alles en daar hebben we steeds heel veel lol om.

Tenslotte de beloofde collage, maar niet voordat ik jullie allen
heel hartelijk heb bedankt voor alle hartverwarmende reacties
die ik de laatste tijd heb ontvangen op mijn vorige logje
en ook via mail en kaarten die ik kreeg, jullie zijn gewéldig!
Genoeg redenen om met plezier weer te gaan bloggen
ook al weet ik niet hoe vaak ik dat kan doen,
Tot de volgende keer!!!