donderdag 30 december 2010

Gelukkig 2011!


  
Natuurlijk had ik jullie ook een heel mooi Kerstfeest willen wensen, maar ik was ziek en heb tijdens Kerstmis op bed gelegen. Ik hoop dat jullie het heel fijn en gezellig hebben gehad. Nu staat het nieuwe jaar op ons te wachten en ik heb er heel veel zin in. Eerst nog verder herstellen en dan wil ik met volle energie en moed aan 2011 beginnen.


  
Met dit schattige roodborstje, een ontwerp van Kazuko Aoki die heel veel moois voor o.a. DMC ontwerpt, wens ik ieder van jullie en jullie dierbaren een heel gezellige jaarwisseling toe en alle goeds voor 2011. Ik geniet enorm van alle leuke, lieve en mooie wensen die ik van jullie ontving en bekijk ze iedere keer met heel veel plezier. Duizendmaal dank voor een prachtig weblogjaar lieve lezers!

woensdag 1 december 2010

De lantaarn



Voor ons raam staat een lantaarn die we voor ons 40-jarig huwelijk cadeau kregen van onze oudste zoon en schoondochter. Ik durfde hem toen niet buiten te zetten omdat ik bang was dat hij zou gaan roesten, maar dat was volgens hen nu juist de bedoeling en daar zou hij alleen maar mooier van worden. Ze hadden helemaal gelijk want ik zag hem verweren en mooier worden.



Zulke prachtige kleuren kun je zelf niet maken en ik kijk er nu heel vaak naar want enkele dagen geleden heb ik hem binnen voor het raam gezet. Vorige week was ik namelijk naar Hoogwoud gereden om bij Tuincentrum "De Boet" wat winterplanten te kopen voor
enkele lege, kale bakken in de tuin.




Er is daar ieder jaar een enorm grote kerstshow en samen met mijn handwerkvriendin Ineke O keek ik mijn ogen uit. Er waren prachtige winterse taferelen te zien, o.a. van de Elfstedentocht in miniatuur. Het was een erg leuke middag en we zijn goed geslaagd. Ik zag er een aantal voorbeelden die ik thuis graag wilde namaken en zo kwam ik op het idee om een tafereeltje in de grote lantaarn te maken. Er was buiten inmiddels nogal wat vuil aangekoekt, dus eerst heb ik hem goed schoongemaakt in de keuken en toen heb ik even heerlijk gefröbeld. De foto's die je hier ziet zijn detailfoto's van de lantaarn en dit is 'm in zijn geheel.



    
In het boompje zitten piepkleine lichtjes die een heel fijn licht uitstralen als het 's middags zo vroeg begint te donkeren. Als je goed kijkt zie je onder het boompje een rendier met jongen in de "sneeuw" staan en op het moment dat ik dit schrijf beginnen de lichtjes alweer te stralen. Jan heeft daarnet de gure kou getrotseerd en heeft een paar boodschappen gedaan terwijl k de tijd had om dit logje te schrijven. Dit was een heerlijke dag waarop ik heerlijk heb zitten breien, borduren en nu dus schrijven. Hieronder zie je nog een plaatje van de rendieren, klik erop en je ziet ze groter.




  Ik wil iedereen nog bedanken voor de reacties op mijn vorige logje en ook al reageer ik momenteel niet terug, ze worden goed gelezen en als jullie vragen hebben zal ik die zeker beantwoorden, ook per mail kan dat. Ik hoop dat jullie het op het werk en thuis ook gezellig zullen hebben in deze winterse gure kou. Als laatste nog een collage die ik van de verweerde lantaarn maakte en een lieve groet van mij.



zondag 28 november 2010

Een prachtige zondagmorgen



Op deze prachtige zondagmorgen waar ik door het raam een witte, berijpte wereld zie die door de zon wordt beschenen, wil ik eindelijk weer eens een logje schrijven. Het laatste log was alweer van 4 november. Als ik zo naar deze foto kijk van die prachtige hortensiakrans die ik cadeau kreeg, zie ik een enorme tegenstelling met de dingen waarmee ik het de laatste tijd zo druk heb. De verstilde sfeer van de krans vind ik niet terug in mijn dagelijkse bezigheden, maar juist deze sfeer heb ik nodig als tegenwicht voor al het andere.




 Sinds een maand of twee ben ik twee ochtenden per week te vinden in een sportschool waar ik op medisch advies fitnessoefeningen doe op allerlei apparaten en ook grondoefeningen en aerobics horen tot de wekelijkse bezigheden daar. Ik, die altijd enorm veel tegenzin had in welke vorm van sport dan ook en in het bijzonder in fitness, vind het tot mijn grote verrassing heerlijk om te doen en voel me er bijzonder goed bij. De energie die ik daarmee opwek geeft me veel meer puf om van alles te doen waar ik voorheen tegenop zag. De tijd die ik nu thuis doorbreng vul ik met huishoudelijk werk, wat handwerken en lezen en voor die laatste twee hobbies heb ik nu minder tijd dan voorheen maar ik heb ze hard nodig om in balans te blijven. Het bloggen schiet er erg bij in en ik zal zeker nu en dan een logje schrijven want ook dat vind ik nog steeds heel fijn om te doen, maar het lezen bij anderen en vooral het plaatsen van reacties op mijn eigen weblog en op die van anderen komt op een heel laag pitje te staan.




Het is niet anders, ik doe het voor een goed doel ... mijn gezondheid. De prachtige krans en de zilveren lepel heb ik cadeau gekregen van een oudcollegaatje met wie ik sinds enkele maanden weer contact heb en de boeken heb ik van haar te leen gekregen, we wisselen onze boeken nu met elkaar uit, heerlijk veel nieuw leesvoer dus voor ons beiden. De zilveren lepel kreeg ik van haar bij onze eerste ontmoeting sinds dertig jaar en is van haar moeder geweest die ik goed gekend heb. Zulke cadeaus ontroeren me diep en ik heb de lepel dagelijks in gebruik. Hij ligt voor de foto op een prachtig tasje dat José me schonk. Ik denk vaak aan jullie en ben blij met alle reacties die ik krijg op mijn logjes en per mail. Ik wens jullie een heerlijke zondag toe.

donderdag 4 november 2010

Warme, zachte "Hekkie"-handen



Het is nu echt herfst en buiten is het stormachtig weer terwijl ik dit schrijf. Voor ons huis ligt een speelveld met hoge bomen die al veel van hun blad verloren hebben, maar zodra de zon doorbreekt zie je ineens hoeveel gouden en bronzen kleuren er nog aan de takken zitten, het licht speelt er dan zo prachtig doorheen. Ik hou van de herfst, de frisheid van de temperatuur en de pittige, kruidige herfstgeuren vind ik verrukkelijk. Maar fris kan het al zijn en koud zal het zeker worden, dus breide ik deze polswarmers. Het is een patroon van Drops Design en je vindt het hier (klik) Het grijze paar breide ik in een kleinere maat want ik maakte ze voor mijn schoondochter Maaike die ze erg leuk vond. De mauve-kleurige zijn voor mezelf en inmiddels bijna klaar. Daarin zal ik warme handen hebben en nee, ik heb nooit last van koude vingers, dus ideaal omdat ik ze niet hoef uit te trekken als ik boodschappen doe en moet afrekenen of zo, maar ik gruw altijd van die kille wind die door mijn mouwen heen bijna mijn oksels bereikt en daarom zijn deze polswarmers ideaal voor mij.




 Voor zachte handen ben ik aangewezen op supergoede zeep en die heb ik nu dankzij Mienke, die vorig jaar op haar weblog een prijsvraag organiseerde om een naam te bedenken voor een lammetje dat op een bijzondere manier verwekt was. Als ik het goed onthouden heb was de moeder apart gezet zodat er geen ram bij kon komen, maar daar was waarschijnlijk een zeer grage ram die alle barrières trotseerde en zelfs het hek over sprong en zodoende het schaap toch bevruchtte. Toen ik las over het hek, was de naam snel bedacht en vulde ik de naam "Hekkie" in. Ik won en als beloning zou ik een mooi stuk wolvetzeep toegezonden krijgen, maar het werd veel meer dan dat.




 Twee prachtige boekjes zaten er in het pakket dat Mienke me stuurde, het stuk zeep dus, een schattig armbandje en een mooie oranje pen en niet te vergeten een heel lieve brief erbij die met die pen geschreven was. Kleinzoon Max was erbij toen ik het pakketje ontving en hij was meteen wég van die oranje pen, die ik hem later natuurlijk gegeven heb. De warme, zachte handen dank ik dus aan de "Hekkies" in deze wereld, want van hen komen o.a. wol en zachte zeep en ik dank Mienke voor haar mooie pakket en voor de prachtige logs die ze schrijft over het leven op hun boerderij. Over "Hekkie" en zijn familie kun je hier (klik) lezen en geloof me, het is echt heel erg de moeite waard om Mienkes weblog regelmatig te volgen.

zondag 24 oktober 2010

't Was goed kersen eten bij het kasteel



 Misschien is het wel een vreemde titel voor dit log, maar de foto die je hier ziet heeft toch te maken met kersen en ook met een kasteel. Ik borduurde een tijdje geleden vier van deze schattige taartjes naar een patroon van Brin par Brin (klik) en droomde mijn dromen. Iedere handwerkster weet dat je tijdens het borduren of breien zo heerlijk je gedachten kunt laten gaan en mijn gedachten gingen terug naar mijn jeugd.'



Ik ben geboren en getogen in de plaats Heemskerk en dat dorp heeft twee mooie kastelen waarvan je er een op de foto ziet (de foto leende ik van deze site ).  Toen ik een jaar of tien was kreeg ik zakgeld en nu komen dan de kersen in het verhaal, want van dat zakgeld kocht ik op een mooie zomerdag een zak kersen. Ik had het al helemaal uitgedacht want ik had een boek mee naar de groentenman en wandelde met boek en kersen in een bruin papieren zak, naar het kasteel.




Dit is een foto van de oprijlaan van kasteel Marquette en ik mocht die lenen van de weblog van Dick Walraven , dankjewel Dick! Zoals je ziet is het op deze foto voorjaar en zijn de bomen nog kaal, maar stel je voor dat je daar middenin de zomer, onder het volle gebladerte een heel jong meisje ziet zitten met haar boek en kersen. Ze droomde haar dromen en voelde zich op en top romantisch. Ik kan het gevoel zelfs nog helemaal terughalen.




Enkele jaren later kwam ik ook nog een keer in het kasteel terecht. Op de MMS moest ik namelijk samen met een schoolvriendinnetje een spreekbeurt houden en zij stelde voor om de eigenaar van het kasteel te bellen en hem te vragen of we er eens een kijkje mochten nemen om zo een spreekbeurt over het kasteel te kunnen schrijven. De eigenaar van het kasteel, Jonkheer Frits Gevers, woonde er toen al niet meer maar ontving ons daar wel zelf en achteraf begrijp ik niet hoe ik de moed had om er naar toe te gaan. Op de lagere school werden we namelijk door grotere kinderen altijd bang gemaakt met ijzingwekkende verhalen over de bloedhonden die daar bij het kasteel de wacht hielden.



We hebben van die dieren niets gezien en het zal wel een fabeltje geweest zijn. De jonkheer ontving ons zeer hoffelijk, dat woord vind ik nog steeds een grote waarde hebben en als ik al ergens hoffelijkheid opmerk, word ik daar erg blij van. Ik heb geen idee meer hoe onze spreekbeurt werd beoordeeld, maar ik heb er een geweldig mooie herinnering aan overgehouden. Toen ik dit log in mijn hoofd aan het voorbereiden was ging ik op zoek naar informatie over de Familie Gevers die vroeger op het kasteel woonde en tot mijn verbazing kwam ik een prachtig document tegen op internet. Via de volgende link kun je eventueel over het leven van Jonkheer Frits Gevers lezen en ik was ontdaan toen ik las hoe het leven van deze, indertijd voor ons zo vriendelijke man, verlopen was, hij is een eenzaam mens geweest. Wie was jonkheer Gevers . Er staan mooie foto's van de vroegere familie in het document. Voor mij was het indertijd zeer goed kersen eten bij het kasteel!

dinsdag 12 oktober 2010

Opgelost!



In een eerder logje vroeg ik wie mij de tekeningen van het poppenbedje had gevraagd omdat ik de mail van diegene, met alle andere mails was kwijt geraakt. Gelukkig heeft deze schrijfster de moed gehad om me opnieuw een mail te sturen en zo kon ik haar dus alsnog de tekeningen toezenden en vooral mijn hoofd niet meer breken om op de naam te komen.




Naar aanleiding van dat logje kreeg ik nog drie verzoeken om de tekeningen toe te zenden en ook die zijn inmiddels klaar voor verzending. Dat zijn overigens wel de laatsten, want het stapeltje kopieën dat ik had laten maken is nu op.



De vrolijke plaatjes die je hier ziet heb ik gemaakt van een schat van een theedoek die ik een tijdje geleden kreeg toegezonden van Petra  Zomaar viel er een tijdje geleden dat enige pakje in de brievenbus en tot nu toe prijkt die mooie theedoek als kleedje op tafel. Petra vond het zo leuk om me die te sturen omdat ik net als zij zo van Pip-servies hou, prachtige site hebben ze!




Zaterdag j.l. kwam TNT weer een pakje brengen, ik had iets gewonnen en ook dat is weer een schot in de roos. Ik laat het jullie later een keer zien. Nog heel veel dank voor al jullie reacties tijdens mijn zoektocht naar de schrijfster van het poppenbed en tot de volgende keer! 

dinsdag 5 oktober 2010

Hoera ... 65 !!!



Vandaag viert Jan zijn 65ste verjaardag! Max maakte samen met "oma Koekkoek" (de moeder van Maaike) deze prachtige tekening in Mola-techniek
Lieve Jan, ik wens jou en ons toe dat we nog heel veel gelukkige jaren samen mogen doorbrengen. Kussen van ons allemaal!

zaterdag 2 oktober 2010

WIE OH WIE VROEG ME OM DE TEKENING VAN HET POPPENBEDJE???

Wie oh wie is degene die me mailde over de tekening van het poppenbedje ??? Helaas ben ik al mijn e-mails kwijt geraakt en nu heb ik geen adres meer van degene die me vroeg om de tekening van het poppenbedje. De tekening ligt klaar en nu kan ik die niet verzenden. Ik vind het zó akelig. Wil degene die erom vroeg zich s.v.p. opnieuw aanmelden via mijn e-mailadres: corrieneeltje@gmail.com





Ik wens jullie alleen een heel prettig weekend en voor de gezelligheid een foto van de slofjes die ik lang geleden maakte samen met de bijtring die van onze jongste zoon Lucas was.
 

maandag 20 september 2010

Nuttig maar zielig!



 Glimt mijn fornuis niet prachtig? Vandaag schoongemaakt en daarna ingesmeerd met baby-olie, werkt perfect en de komende tijd veeg ik de stoflagen en vetspetters er zó weer af. Dit alles ter ere van het overlijden van een kip en schaap. Ha,ha,ha, zie je ze al hangen? Ietsje dichterbij dan.





Een tijdje geleden zag ik ze hangen bij "Naaldkunst" in Alkmaar. Ik vond ze er wel zielig uitzien met die hangende koppen, maar ik móest ze maken. De oogjes van het schaap zijn zwart dus die zie je niet zo goed op het donkergrijs, maar de kip kijkt soms best nog venijnig naar me. Als ik vanavond in de pannen sta te roeren kan ik zomaar een mep van die vleugel krijgen.



 
Maar gelukkig bedenk ik me net dat ik nog twee verrukkelijke porties "Calzone" over heb van gisteren dus voor vanavond hoef ik niets te vrezen ;- ) Het haken van deze pannenlappen was erg leuk. Ik begon te haken bij de snavel en de schapensnoet en werkte aan éénn stuk door, tot en met het einde van de pannenlap. Heeft iemand enig idee uit welk tijdschrift of boek dit patroon komt? Ik kreeg een kopietje mee waar niets van de herkomst op staat. Tot de volgende keer!

donderdag 16 september 2010

Nutteloos maar leuk



Tijdens het borduren vraag ik me soms heel even af waarom ik al die nutteloze dingen zit te maken, want laten we eerlijk zijn, zonder al die geborduurde hertjes, hartjes en mapjes draait de wereld gewoon door. Je kunt ze bovendien, als je ze nodig denkt te hebben, veel sneller in je bezit krijgen door naar een winkel te fietsen en ze daar te kopen.



Maar toch zal iedere handwerkliefhebber nu tal van redenen kunnen noemen waarom we toch écht deze nutteloze zaken moeten maken, ik onderschrijf al jullie argumenten! Zo zag ik ook deze kleurrijke dametjes en wist meteen dat ik die wilde maken.



   Het was enig om ze te borduren , van de kleurtjes alleen al word je vrolijk en om alle steekjes zo dicht tegen elkaar aan te borduren vond ik ook erg leuk. Maar toen kwam de afwerking, getsie wat een geknoei met piepkleine stukjes karton en veel lijm Marian'ne geeft me groot gelijk wat de lijm betreft ;- )  Netter dan dit lukte me echt niet en nu ze eenmaal in elkaar zitten valt het me eigenlijk nog mee ook. Wat een leuke wijffies hè!  Het is een cadeautje en de ontvangster zal meteen beamen dat het totaal nutteloze handwerkbenodigdheden zijn, maar ik weet zeker dat ze ze leuk zal vinden, gewoon al om naar te kijken.




 Oh ja, nu weten jullie nog niet eens wat het is, het ene vrouwtje is een "bobbin" om borduurgaren om te winden, dat is wel te zien en geloof me, niemand gaat 500 of meer van deze "bobbins" borduren om bijvoorbeeld alle DMC-garens mooi op te kunnen bergen, nutteloos "bobbintje" dus.  Het andere vrouwtje heeft een dubbele persoonlijkheid, je kunt haar splijten en dan vind je binnenin iets scherps maar ook iets glanzends. Een naaldenmapje is het, waarbij ik aan de linkerkant een draaddoorhaler plakte. Iets minder nutteloos misschien, maar ik vind het vooral ook heel erg leuk.

 
Voor de liefhebbers de gegevens, hier zie je wat er nog meer bij deze dametjes gemaakt kan worden en kun je alles ook bestellen, maar ik zal niet degene zijn die deze handwerkset volledig maakt ;- )) Ik ben alweer met allerlei andere dingen bezig. Groetjes en tot later! 

zaterdag 11 september 2010

De lappendeken!



 ... met van alles en nog wat ben ik bezig en dat bevalt me zó goed dat het bloggen erbij inschiet. Vandaag dan toch weer even een berichtje en wat foto's om te laten zien dat er ook dingen afgemaakt worden. Twee jaar geleden was ik samen met José en haar vriendin Jenny een midweekje uit. We huurden een huisje in Eerbeek en José en Jenny zouden mij de eerste beginselen van het quilten bijbrengen.



  Nu zijn we twee jaar verder en kwam ik eindelijk zover dat ik de lappendeken waar ik indertijd mee begon af wilde maken   en al heel snel besefte ik dat ik toch echt een vingerhoed nodig had, want mijn borduurvingertjes waren binnen korte tijd kapot van de fijne naalden.  Gelukkig kan ik daarvoor terecht bij "De Dekenkist" (klik) in ons dorp.



  Hier zie je een heel mooie naaldenhouder met een magnetische ondergrond die ik vorig jaar van José cadeau kreeg en daarbij kreeg ik ook nog een heel leuk naaidoosje waarin ik allerlei leuke spulletjes bewaar die ik ook al vanhaar kreeg.



 Op de binnenkant van het deksel plakte ik een leuk ouderwets plaatje. Van alle cadeautjes die ik door de tijd heen van zovelen van jullie kreeg vind ik nog altijd het allerleukste dat mijn gedachten zo vaak afdwalen naar de schenksters als ik iets zie dat ik van hen kreeg. Is de lappendeken dan eindelijk af?



 Jazeker, Jan maakte enkele weken geleden nog deze foto waarop ik de drie lagen stof middels geknoopte rode draadjes met elkaar verbond. Ik zag ooit op een geweldige expositie, een aandoenlijke quilt die ook op deze manier geknoopt was en die heeft me nooit meer losgelaten.




    Ik laat jullie meteen ook even het naaimandje zien dat ik 40 jaar geleden van mijn moeder cadeau kreeg, ik ben er bijzonder aan gehecht.
Hieronder een foto van de gevouwen lappendeken toen hij helemaal klaar was maar nog niet gewassen en gestreken. Dat is inmiddels natuurlijk wel gebeurd en hij heeft zich prima gehouden.



  De achterkant is dus geheel lichtblauw gestreepte stof en de rand rondom de lappendeken maakte ik van stof die ik nog had bewaard van de wiegbekleding van onze jongste zoon Lucas, ruim dertig jaar oud dus en nog zo mooi en stevig.




 Ik heb allerlei stroken aan elkaar moeten naaien om genoeg lengte voor de rand te krijgen te krijgen en dat is nu precies waarvan ik hou, een eenvoudige lappendeken uit allerlei restjes. In een Moleskinschrift dat ik van zoon Menno kreeg heb ik kleine strookjes van de gebruikte stoffen geplakt met vermelding van bijzonderheden over die stoffen.




 José en Jenny herkennen vast wel enkele stofjes die ik indertijd van hen kreeg, we hebben een en ander met elkaar geruild. Ik vond het toch heel erg leuk om deze deken te maken. Ik wens jullie een heel gezellig weekend toe en tot de volgende keer.



maandag 9 augustus 2010

Gouden gloed



 Van mijn zus kreeg ik jaren geleden prachtige brede repen stof die overgebleven waren van haar nieuwe gordijnen. De stof lijkt op zijde en heeft een bronzen kleur en gouden gloed.  Toen ik een cadeautje wilde sturen aan een vriendin in het buitenland bedacht ik me dat die stof de perfecte omlijsting zou zijn voor de huisjes die ik vorig jaar tijdens onze vakantie in Kreta borduurde. 




Zo sneed ik dus smalle repen stof en naaide die op de hand rond het borduurstukje. Het is de log-cabintechniek en zo zie je maar dat zelfs ik zover ben gekomen dat ik in een quilttechniek verzeild ben geraakt. Ik vond het erg leuk om te doen omdat het een klein werkje was. Ik ben er erg tevreden over en zal met deze prachtige stof zeker nog weleens iets maken. Hier nog een foto van het hele werkje en ik wens jullie een heel fijne week toe.



maandag 2 augustus 2010

Familiedag



Allereerst nog bedankt voor jullie reacties op onze kapotte laptop en nu zit ik dus, zoals voorheen, weer te typen op de pc die boven staat. Gisteren hebben we onze laptop ingeleverd bij de leverancier die ik al vanaf zijn heel jonge jaren ken, hij was en is altijd bevriend geweest met de kinderen van mijn zus en nu woont hij vlakbij haar. Toen we gisteren dan ook voor een familiedag naar mijn zus reden konden we onze noodlijdende laptop meteen afgeven voor reparatie.




Familiedag, een woord dat voor mij heel veel betekenis heeft gekregen. Toen ons jongste nichtje lang geleden met haar man naar Nieuw-Zeeland emigreerde organiseerde ze al een reünie om iedereen nog eens bij elkaar te hebben voor hun vertrek en daarna bleven Jan en ik contact houden met een neef van mij en zijn vrouw. Toen onze jongste nicht en haar man terugkeerden om weer voorgoed in ons kleine, dierbare landje te blijven wonen, zagen we ook hen weer vaker en ontmoetten we bij hen nog weer andere familieleden.




 Inmiddels hebben we al meerdere malen gezellige ontmoetingen gehad en de groep groeit stilletjesaan. Gisteren waren we met 13 familieleden bij elkaar in het mooie Naarden en zaten we in de tuin van mijn zus te genieten van elkaars gezelschap en verhalen. Ik kan niet anders zeggen dan dat dit voor mij iedere keer een vorm van thuiskomen is die het gemis van mijn vader en moeder verzacht. De vanzelfsprekendheid van het contact, het o zo bekende gevoel voor humor, de ernst, de ogen die nooit ouder worden, maken dit voor mij heel kostbare dagen waarop ik zoveel terugvind van wat voorgoed verloren leek. Ook de partners die zogenaamd tot de "koude kant" (voor ons een verboden woord) zouden behoren, horen er volledig bij en wat hebben we een plezier met elkaar. Kostbaar!




 De papieren vis die je op de foto ziet maakte ik voor mijn zus. Ze worden "Koi nobori" genoemd en ik maakte ze naar een voorbeeld uit een heel mooi boek dat ik enige tijd geleden kocht. Ik laat dat nog weleens uitgebreider zien in een ander log. Voor vandaag wilde ik vooral het feestelijke gevoel in mijn binnenste verbeelden door jullie deze foto's te laten zien, die de kleur en blijdschap van een mooie familiedag zo goed weergeven. Lieve zus, neven en nichten, heel erg bedankt voor wie jullie zijn!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...