De Fil en Aiguille failliet ?!

Ziehier mijn stapel van het mooie en vrolijke borduurtijdschrift "De Fil en Aiguille".

Enkele jaren geleden ontdekte ik het bestaan ervan en zag op de mooie gelijknamige

site dat je ook oude nummers kon bestellen dus dat deed ik.

Ik bestelde een heel stel nummers van de "Hors serie" en het duurde niet lang

of ik deed mezelf een abonnement cadeau op het combinatie-abonnement

van de Hors-serie die volgens mij viermaal per jaar uit kwam

en het "gewone" tweemaandelijkse borduurblad.

Op deze foto zie je de twee laatste tijdschriften die ik ontving

en nu zat ik met spanning te wachten op de kerstuitgave.

Helaas zal die niet meer in mijn brievenbus vallen, want omdat ik het wel erg lang vond duren,

ben ik eens gaan googelen en ontdekte waar ik al bang voor was

 ... De Fil en Aiguille is failliet!

De eigen site is niet meer bereikbaar en zo moeten we wederom afscheid nemen

van een heerlijk handwerktijdschrift. Ik troost me met mijn mooie stapel

en ik weet best dat ik nooit alles zal kunnen maken wat hier in staat,

maar het was zo heerlijk om dit tijdschrift op de deurmat te zien liggen ...

Bovendien baal ik stevig van het abonnementsgeld dat ik

juist voor twee jaar had overgemaakt :- ((

Mijn molentje

Toen ik vorige week snijbonen zag liggen bij een voordelige grootgrutter heb ik ze als verrassing voor Jan meegenomen, hij is er dol op en ik ook trouwens. De afgelopen zomer heb ik van onze vriendin Conny over wie ik in dit logje al eerder schreef (even scrollen naar de tuinbonenfoto) wederom heel veel groenten en bloemen gekregen en ook onze buurman kwam weleens met oogst van zijn moestuin langs. Ik voel me daardoor zeer bevoorrecht want alles is onbespoten en met liefde gekweekt.

Ik vind het nog altijd leuk om de boontjes te snijden met dit Pede-molentje dat ik al vanaf het begin van ons huwelijk bezit. Volgens mij komt de heerlijke geur van de gesneden boontjes bijna door jullie scherm je neusgaten binnen en mijn vraag is ...

gebruiken jullie ook nog steeds zo'n molentje?

Art Postal van Paulie

Vorige week legde Jan met een zacht plofje iets naast de laptop neer waaraan ik zat te werken en wat een geweldige verrassing was deze post. Het is heerlijk om onverwacht zoiets moois te ontvangen.

De geborduurde enveloppe zat goed verpakt in een pastic omslag, maar voor het zegel en de stempel was ruimte open gelaten zodat die ook echt op het linnen geplaatst konden worden.

 Het kantje heb ik over het adres heen gelegd om begrijpelijke redenen, maar wat een prachtig werkstukje is dit, heel lief met die mooie quaker-patroontjes en ik denk dat Paulie dit helemaal zelf samengesteld heeft. Ik ben er enorm blij mee en ook de achterkant is prachtig, kijk maar eens:

Heel mooi die antieke zwaantjes. De enveloppe was netjes dicht genaaid.De inhoud was een heel bijzondere brief en die is vanzelfsprekend helemaal privé, maar ik wil wel graag kwijt dat ik me vereerd voel dat ik zo'n moedige vrouw als Paulie mag kennen, ook al is het alleen per post.

 Ik bleef maar bezig met foto's maken en die bewerken en ik maakte ook een collage. De enveloppe lag steeds op een plaat van Carl Larsson die een aantal van jullie wel zullen herkennen. Vorige week kreeg ik namelijk deze kalender van onze vriendin die al heel lang in Libanon woont en werkt. Ze is nu voor enige tijd in Nederland terug en kunnen we weer uitgebreid bijpraten. Ze weet dat ik van Carl Larssons werk hou en zo mocht ik haar kalender van haar hebben. Er zitten weer prachtige platen in en ik ben er heel erg blij mee.

 Als laatste dan nog de collage en dan duik ik mijn bedje weer in, want ik ben bang dat ik toch een veeg uit de H1N1-griep-pan heb gekregen ondanks de prik die ik ervoor heb gekregen. Ik hoop dat het met een sisser afloopt maar ik ga me wel rustig houden. Ik bedank nu dus ook maar op deze manier voor alle reacties op de voorlaatste twee logjes, ze worden er niet minder om gewaardeerd!

Poef

Dit schattige blikje heeft niets te maken met de rest van dit verhaal, maar ik had het even nodig om er een potlood uit te halen en laat het meteen maar zien, ik kreeg het ooit van Els en ik denk dat ze het heeft gekocht tijdens een van haar reizen naar Engeland. De laatste weken gaan enorm snel en ik heb van alles gedaan.

 Er werd bijvoorbeeld een grote poef binnengezeuld door onze jongste zoon Lucas en zijn vriendin Chloé. Ze hadden zich suf gezocht om zo'n poef te vinden en toen ze er eindelijk een vonden was het niet de goede kleur, dus was de vraag of mam (ik dus) er een ander stofje omheen zou kunnen maken. De juiste kleur kreeg ik middels een ribfluwelen kussentje aangereikt en zo toog ik de stad in. Ik ben stiekem apentrots op het vertrouwen dat zij in me stellen.

 Wat is het toch vaak moeilijk om een bepaalde kleur te vinden en het moest gladde stof zijn, maar het is uiteindelijk toch gelukt. Ik vond een kant-en-klaar gordijn in de juiste kleur (hoop ik) en eergisteren zette ik de schaar erin.

 Daarbij denk ik werkelijk áltijd aan mijn moeder die van zichzelf bij ieder knipklusje vertelde dat ze "kniptevrees" had, kennen jullie dat woord of dat begrip? Ik heb er gelukkig geen last van.

Dit is 'm geworden en ik was heel erg blij met het nietpistool dat ik enkele maanden geleden bij Lidl kocht, ik geloof dat het €12,95 kostte en ik stond versteld van het effect, de stof zit er mooi strak omheen. Ze gaan iets bijzonders van de poef maken en het eindresultaat laat ik nog wel zien. Eigenlijk had ik vandaag een prachtige art postal willen laten zien die ik van de week ontving, maar de foto's zijn niet mooi geworden, dus die ga ik overdoen en laat jullie die later beslist zien. Het is een plaatje...

Janet en Kes

Vandaag schrijf ik over het bezoek dat Janet en haar Kes vorige week maandag aan ons brachten. Jan en ik verheugden ons er heel erg op.

Janet en ik hebben elkaar nog maar twee keer eerder ontmoet, maar we hebben elkaar via mails en elkaars weblogs beter leren kennen en er was al snel een heel bijzondere klik. Enige tijd geleden schreef Janet me dat ze niet ver bij ons uit de buurt voor een lang weekend een huisje hadden gehuurd en graag bij ons op bezoek wilden komen. Ik vond het enig om haar weer te zien en ook haar partner te ontmoeten. Het was een heel gezellige maandagmiddag toen ze bij ons waren en na vele uren praten hadden we het gevoel tijd tekort gehad te hebben.

Het prachtige minikistje met een slotje van 1,5 cm. dat je op de foto hierboven ziet was een cadeau dat Janet had via internet in Engeland gekocht had. Op de ochtend van hun vertrek naar het weekendhuisje was het nog steeds niet binnen en ze dacht al dat haar mooie geschenk niet op tijd zou komen, maar om elf uur 's ochtends, een uur voor vertrek stond de postbode voor de deur en kon ze het toch nog meenemen om mij ermee te verrassen. Er zat een kaartje in met een heel mooie tekst en de manier waarop ze zo'n tekst toevoegt is precies datgene waardoor het klikt. Ik zat er ontroerd mee in mijn handen en zag helemaal voor me hoe ze bezig was geweest hun bezoek voor te bereiden. Zo lief is dat!

  Het gekke was dat ik dat kistje pas op het laatste moment ontdekte, onderin de tas met cadeautjes. Eerst kwam er al dit schattige borduurwerkje uit, de foto heb ik niet al te duidelijk weergegeven i.v.m. copyright want het is Janet's nieuwste ontwerpje "Home is where the heart is". De letters J en C heeft ze boven het huisje geborduurd en er lopen piepkleine schaapjes in de weide voor het huis. Vogeltjes en hartjes aan lintjes en een quiltje aan de waslijn maken het tot een heel lief en mooi ontwerpje.

Het bijzondere schrift met de sleutels erop zat ook in de tas en ook nog dit prachtige borduurpatroon van Blackbird Designs. Ik ben er nog steeds stil van. Niet alleen van al deze mooie en doordachte geschenken, maar zeker ook door wie Janet en Kes zijn. De tekst op het kistje luidt:

"Think sometimes of the sender"

en dat zullen we zeker doen.Er is nog een tekst die bij me opkomt ...

"De geur van de bloem die wordt geschonken,

blijft ook altijd achter aan de hand van de schenker!"

   

Dankjewel lieve Janet en Kes voor wie jullie zijn en we ontmoeten elkaar zeker nog eens.

Slofjes voor Max

Toen ik in het voorjaar deze foto van Max z'n voetjes maakte, was het warm genoeg om op blote voeten door de kamer te lopen, maar als hij nu komt neemt hij zijn pantoffels mee. Voor de zekerheid kocht ik ook een stel pantoffels voor hier, maar dat waren flutdingen. Nu ik dan toch zo bezig ben met het haken van sloffen dacht ik dat ik ook voor Max maar een paar van die snelle sloffen kon maken en dit zijn ze geworden, in twee uurtjes helemaal klaar!

Ze staan op een behagelijke wollen AaBe deken (kringloop 2 euro) om het herfstgevoel nog wat op te krikken en de slofjes zelf worden opgekrikt door een prachtige oude hijskraan die ik samen met nog meer mooie autootjes van José heb gekregen, eigenlijk ook van haar man en zoon die ze tijdens een grote opruiming in hun huis niet meer wilden hebben. José die altijd bezig is met te bedenken hoe ze anderen een plezier kan doen, belde me en vroeg of ik ze voor Max wilde hebben en oh wat vond ik dat gewéldig!

 Hier zie je ze allemaal bij elkaar en ik wilde dat jullie hem eens konden zien spelen met deze autootjes, bijna altijd samen met opa Jan want dat vinden ze allebei heerlijk, maar we zijn ook wel erg zuinig op deze mooie autootjes en gelukkig is Max ook een kind dat heel rustig met zijn speelgoed omgaat.

 Helaas komt een en ander helemaal niet zo goed uit op de grote foto, het is weer een donkere herfstdag met weinig goed licht voor foto's. Ik heb er twee even uitgelicht,  allereerst een prachtig ijscowagentje en ik zie nu dat ik de ijsverkoper op zijn rug heb gefotografeerd.

 Dit setje vind ik ook een topper, prachtig die caravan, ik zie er in gedachten zomaar een pasgetrouwd stelletje mee wegrijden naar het zonnige Italië ;- )

Jan maakte voor de zoveelste keer heel geduldig het touwtje van de hijskraan in orde voor deze fotosessie, dus dat moest toch ook nog even vermeld worden.Voor alle bezorgde lezers van mijn vorige log nog even het volgende ... ik heb vanmorgen bij Finlandia Import een spulletje gekocht waarmee al onze slippers slipvast worden gemaakt, het heet Sock stop.

Jan, die nu ook graag een paar warme wintersloffen van mijn hand wil hebben moet nog maar snel een flesje bijkopen voor ze af zijn. De kruisjes op Max z'n sloffen staan natuurlijk voor minstens zoveel kusjes als er kruisjes op staan ;- ))

Mary Jane Slippers

Als ik naar buiten kijk zie ik steeds kalender wordende bomen, een grauwe lucht en beregende ruiten. In huis is het daardoor donker maar met een paar (spaar)lampen aan toveren we ineens een gezellige zondagmiddagsfeer. Jan heeft net thee gezet en ik plaats nog snel even dit logje om te laten zien dat ook mijn voeten voorbereid zijn op killere dagen.

Deze week kocht ik meerdere bollen Alaskawol van het merk "Drops" bij Finlandia Import . Ik had namelijk een superleuk haakpatroon gezien op de al even leuke site Tipnut die ik dagelijks bezoek. Die site staat vol met de leukste tips op het gebied van handwerken, hobby, koken, huishouden enz. De naam van deze slippers vond ik al een aanbeveling en ik bezocht meteen de site van Lisa "Ohmygoodknits" waar het patroon volledig beschreven staat met duidelijke foto's erbij.

Ik heb nog even op internet gezocht of ik de schattige houten blaadjes-knopen kon vinden die Lisa ervoor heeft gebruikt, maar dat lukte niet. José bood al aan om uit haar knopendoos houten bloemetjes-knopen te sturen, maar ik vond dat ik toch eerst eens moest gaan zoeken in mijn eigen voorraad knopen en daar vond ik zes van deze prachtige houten knopen.

Binnen enkele dagen had ik twee paar van deze Mary Jane Slippers klaar en nu ga ik heerlijk met de voetjes over elkaar van deze knusse zondagmiddag genieten, waarschijnlijk met een borduurwerk vanwege een iets te fanatiek gebruikte (haak)pols. Ik wens jullie ook nog een heel gezellige zondag toe!