Speldenkussentjesdag juni 2008

 

Het is alweer zover...

het speldenkussentje van de maand juni moet getoond worden.

Marcella heeft het vandaag in alle haast al geplaatst. ...

En hier zien jullie een stukje van het mijne.

Het is toch net een taartje van marsepein!

Maar misschien hou je niet van roze en heb je liever

blauwe of groene marsepein, dat kan!

Wil je ze helemaal zien om goed te kunnen kiezen?

O.K. dan, kijk eens wat een lekkertjes:

  Grappig zijn ze geworden hè!

De gehaakte rozet heb ik al eens eerder gemaakt en heb die toen

voor mijn lampjes gebruikt, zoals je hier kunt zien.

Laatst had ik gewoon zin om weer zo'n rozet te haken

en dus maakte ik er een als cadeautje voor iemand en toen kreeg ik het idee

om er een speldenkussen van te maken.

Oh ja, in het patroon staat dat dit Iers haakwerk is.

   

Ik kon er niet meer mee stoppen en kon me heerlijk uitleven

met het  roze en blauwe kant van wel minstens 50 jaar oud,

het nieuwe groene rimpelrandje en mijn oude knopen.

Zo, ik heb mijn keuze gemaakt en kies voor de roze

die ik alvast op een mooi schoteltje heb gezet

en nu maar wachten tot het koffietijd is!

An Keuning en "De verbindende kracht van Quilts"

Woensdag j.l. heb ik een van indrukwekkendste ontmoetingen

van mijn leven gehad en ik vind het dan ook heel moeilijk

om met mijn eigen woorden uit te drukken hoe dat was.

Chris nodigde me uit om met een aantal vrouwen die allemaal

quiltliefhebsters zijn, mee naar Beetsterzwaag te gaan om daar

An Keuning te ontmoeten en haar te horen vertellen over haar ervaringen

in het verzet en over de opvang van onderduikers, honger-evacuées,

Joden en kindertransporten tijdens de oorlog door haar en haar man Herman.

Voor het herbergen van veel van deze mensen kregen An en Herman

Quilts en Comforters toegezonden van de Mennonite Central Committee

(de hulporganisatie van de Doopsgezinde Hulpwerkorganisatgie in Noord Amerika).

Herman is altijd Doopsgezind Predikant geweest.

Op de foto hierboven zie je An in haar zitkamer terwijl ze ons haar verhalen vertelt.

We werden gastvrij onthaald door hen beiden en binnen de kortste keren

voelden we ons heel vertrouwd met elkaar.

  Hier zie je het boek dat An samen met Lynn Kaplanian-Buller schreef

over de verzets- en onderduikers verhalen en de vele, vele quilts die An

in de oorlog toegezonden kreeg van de bovengenoemde organisatie

om de vele mensen die zij opvingen warmte te kunnen bieden.

Lynn heeft jaren geleden, tijdens een bezoek aan An en Hermans boerderij

die ze indertijd bewoonden, al die Mennonite Quilts ontdekt.

Pas na veel aandringen wilde An haar ervaringen vertellen en is er nog weer later

een boek over geschreven dat sinds kort ook in het Nederlands is vertaald.

Hier zie je de DVD die achterin het boek meegeleverd wordt.

De film die op deze DVD staat kun je tegenwoordig ook 

hier op Youtube 

bekijken en beluisteren en iedere keer ontroert An's verhaal me diep.

Ik kocht het boek woensdag toen wij na het bezoek aan An en Herman Keuning

aansluitend de expositie bezochten in het kerkje van de Doopsgzinde

Gemeente te Witmarsum, waar deze uitzonderlijke quilts na een rondreis

door de VS en Canada weer terug zijn in Nederland en hier bezichtigd kunnen worden.

(dit is de poster van de expositie die ik cadeau kreeg en in huis opgehangen heb)

Ik heb van deze dag een foto-album aangemaakt (klik)

Al die prachtige quilts die ik daar van heel dichtbij heb kunnen zien,

hebben een enorme indruk op me gemaakt, niet alleen door de heel mooie,

oude stoffen waarvan ze zijn gemaakt, maar vooral door de slijtplekken

die hun eigen verhaal vertellen. Neem alstjeblieft de moeite

om het foto-album te bekijken en ik hoop dat er daardoor nog

veel meer mensen het boek zullen kopen om net als wij al die bijzondere
verhalen van An en Lynn te kunnen lezen en henzelf te zien en horen spreken
op de DVD. Ik wens jullie heel veel kijkgenoegen toe.

In de rechterkolom van mijn weblog vind je ook een foto met link naar
het foto-album

Willy

Op 6 juni kreeg ik een eerste e-mail van Willy en in dit logje hebben jullie al een beetje kennis met haar kunnen maken. Nu hebben we inmiddels al vaker met elkaar gemaild en heeft Willy meer over zichzelf en haar leven verteld. Ze is getrouwd met Gerrit en ze hebben een zoon, Rik van 19 en een dochter Anne van 16 jaar oud. De prachtige merklap die je hierboven ziet heeft Willy zelf geborduurd en ze is dol op servies, kijk maar eens.

 Dit plankje vol met mooi blauw servies deed me denken aan mijn eigen verzameling blauw servies dat er ook ongeveer zo uitzag en dat bij een schoonmaakbeurt totaal aan gruzelementen viel. Willy schreef dat ze ervan geniet om iedere middag een ander theekopje te gebruiken. Hier zie je nog een heel mooie serviesmerklap van haar hand.

Ik word erg vrolijk van die mooie kleuren die in beide serviesmerklappen gebruikt zijn. Als kind had Willy een beer en ze vond een foto uit die tijd, een kleintje, maar o zo lief!

Na 47 jaar is de beer nog steeds bij haar en ook al heeft hij geleden onder het feit dat de nog zo kleine Willy indertijd op zijn lijf ging staan om over de rand van de box heen te kunnen kijken, hij mag er nog steeds zijn!

 Ik vind zijn iets geknakte lijf en daardoor bollende buikje heel goed passen bij een heer van zijn stand en leeftijd, een schat van een beer! Omdat Willy van beren houdt heeft ze er ook meerdere geborduurd in de tijd dat de kinderen nog klein waren, kijk maar eens mee:

 een volledig gevuld berenhuis, ik vind het een plaatje.

 

Hier een hele familie Beer, kleurrijk poserend met hun mooiste kleertjes aan. Maar Willy borduurde niet alleen, ze heeft truien gebreid voor de kinderen  met opgemaasde figuren. Werken met Fimo-klei deed ze en ook daarvan maakte ze beertjes,

kijk nou eens wat een enig zandbaktafereeltje het geworden is. Ze heeft gehaakt en ook met kraaltjes om er halskettingen van te maken en zo valt er nog veel meer te vertellen, maar ik heb een keuze moeten maken uit de foto's en verhalen die Willy me stuurde over haar liefhebberijen. Ik wil als laatste nog schrijven over haar verzamelliefde voor kinderboeken en kunstboeken.

Ja, er staat een bekende op de foto: Carl Larsson, in het logje waarnaar ik in het begin linkte schreef ik al dat Willy met haar gezin naar Zweden gaat om o.a. het huis van de Larssons te gaan bezoeken maar er gaat nog veel meer gebeuren. Zweden is ook het land van de mooie kinderverhalen en -films en bepaalde plekken uit die boeken en films gaan ook bezocht worden. Wat een feest zal dat zijn.

 En hier zie je dan Willy en haar gezin ... ze is een aanwinst voor onze handwerkblogs en misschien hebben jullie wel gemerkt dat ik over Willy's handwerken steeds in de verleden tijd schrijf en dat klopt. Ze schreef dat haar handwerkhobby op een laag pitje is komen te staan maar dat ze door alles wat ze op onze weblogs ziet wel weer kriebels krijgt, dat is nu precies wat wij er zo leuk aan vinden. We stimuleren en inspireren elkaar, dus Willy kom op, maar wees gerust, ook alleen al door je leuke en lieve reacties hoor je er helemaal bij!

Briam, Keukenpraat en PDF

Hebben jullie wel eens van Briam gehoord? Ik tot vorige week niet, totdat ik op een weblog het recept zag staan en gisteren heb ik het gemaakt. Menno en Max kwamen eten en omdat Menno vegetariër is, ben ik altijd extra blij met een goed vegetarisch recept.

Als ik sta te koken kijk ik pal tegen dit schattige bosje bloemen aan dat Max

en zijn mama Maaike de afgelopen week kwamen brengen toen ik een paar uurtjes

op Max zou passen. Zie je hem staan die kleine man met het samen met mama

geplukte bosje in een krantje gewikkeld en met zijn neus tegen de voordeurruit

geplakt om te zien of oma er al aan kwam, zoals die oogjes dan kijken !!! 

Dus dan ga je vanzelfsprekend met goede zin de keuken in

om een nieuw recept uit te vogelen.

  

Voor de kruiden in dit gerecht kon ik deels in de tuin terecht,

waar de Rozemarijn en Oregano de winter hebben overleefd

en waar de harten van Fleur nog altijd mooi zijn.

Vanavond heb ik voor het eerst van mijn leven een PDF-bestandje gemaakt

van het recept dat ik naar eigen smaak heb aangepast en we hebben er echt van zitten smullen.

Kijk eens naar dit plaatje van de kruiden die samen met de olie

over de prachtig gekleurde groenten glijden.

 

Om rauw in te bijten!

Ik heb een grote oven van 90 cm breed met dito bakplaat

en die was flink gevuld.

Maar er bleef slechts een kleine portie over terwijl we er toch maar

met z'n drietjes van gegeten hebben (zie bijna lege schaal).

Max kreeg iets anders :- )

Dit is een uitstekende schotel als je gasten krijgt want tijdens het bakken

in de oven voor ca. vijf kwartier kun je heerlijk bij de gasten blijven praten.

 Hier kun je het recept downloaden

en nu maar hopen,

dat het degenen die dit recept ook eens willen proberen zal lukken

om het te openen. Nog een fijne zondag gewenst!

Internet en vriendschap

 

Velen van ons hebben via internet vriendschappelijke banden gekregen

met andere webloggers of met lezers van hun weblog.

Er komt soms een e-mailcontact tot stand waarin we elkaar

wat beter leren kennen en dan krijg je soms van die bijzondere cadeautjes

toegestuurd omdat het contact zo op prijs gesteld wordt

en men je graag iets wil geven.

Zo kreeg ik van Joke dit prachtige zelfgemaakte speldenkussentje

toegestuurd met een receptkaart vanuit Zweden waar Joke woont.

 Op de achterkant van het kussentje een sprekend stofje.

Kort geleden kreeg ik ook een e-mail van Willy die tijdens het zoeken

naar informatie over de Larssons per ongeluk op mijn weblog

terecht was gekomen . Ze heeft een leuke, enthousiaste reactie geplaatst

en we hebben een paar keer gemaild over onze gemeenschappelijk interesse

voor het werk van Carl en Karin Larsson en Willy schreef dat ze binnenkort

naar Zweden gaat om o.a. het huis van de Larssons te bekijken.

Ze is te benijden! Meteen stuurde ze me dit mooie kaartenboekje toe

met een heel mooie rozenkaart en nog een schattig voorleesboekje voor Max

met prachtige tekeningen van Marit Törnqvist haar lievelings-illustratrice,

een Zweedse die in Nederland woont, zoals Willy me schreef

Dan kreeg ik van Paulie dit schattige merklapje dat ze me,

opgeplakt op een kaart, toestuurde.

Paulie maakte voor het Hartenproject van Berthi 

een prachtige merklap (zoek op alfabet naar Paulie)

met heel mooie bijbelteksten erin geborduurd.

Als je op Paulie's naam klikt kun je daar meer over lezen.

Omdat die bijbelteksten ook echt iets voor Paulie en mij betekenen

leek het me heel mooi om haar merklapje te verwerken op een

nieuwe omslag voor mijn eigen bijbeltje ...

... waarvan de kaft al eens venieuwd is en die ook alweer aardig versleten is.

Die slijtage is een goed teken volgens velen en ik wil jullie een paar plaatjes

laten zien van wat er nog meer dan bijbelteksten in dat boekje is te vinden.

Hier zie je een doorgeknipt bankbiljet waarvan de andere helft als symbool

van onze vriendschap in het bezit is van mijn vriendin Jorine die in Libanon woont.

Twee boekenleggers van dezelfde vriendin Adinda

die ik ook al heel lang ken en met wie ik samen heel veel beleefd en gedeeld heb.

De teksten op de bladwijzers spreken voor zich 

. Als laatste een papiertje dat ik ooit uitknipte en in mijn bijbel legde

omdat het me bijzonder aansprak.

Het is geschreven door Grant Colfax Tullar (1869-1950). 

Het is een tekst waarop ik door alles heen wil vertrouwen.

Vriendschap is tijdens mijn levensreis van levensbelang en daarom

ben ik heel dankbaar voor ieder blijk van vriendschap!

Nieuws uit Wit-Rusland

Wie had kunnen denken dat ik zo snel nieuws uit Wit-Rusland zou ontvangen

van één van de twee jongetjes die wij ooit voor 2 maanden in ons huis

te logeren hadden en over wie ik in dit (klik) logje heb geschreven.

Hier zie je Dimitri als klein jongetje tijdens zijn verblijf bij ons.

Afgelopen maandag kreeg ik bezoek van Chris , (die toen nog geen webblog had) 

die in diezelfde tijd dat wij deze jongens in huis hadden, bevriend raakte

met Larissa, de leerkracht die samen met de jongens naar Nederland reisde.

Chris is afgelopen 18 april voor de zoveelste maal naar Larissa in Wit-Rusland gereisd

en heeft daar als verrassing voor Jan en mij alle moeite gedaan om contact

te zoeken met Dimitri die wij indertijd nog Dîma noemden.

  Kunnen jullie je voorstellen hoe ontroerd ik was toen ik van Chris deze foto

en brief kreeg van Dimitri die helemaal met de trein naar Larissa en Chris

in Grodno is gereisd om de brief met foto voor ons aan Chris mee naar Nederland te geven.

 Voor deze gelegenheid is hij ook samen met Larissa op de foto gegaan zoals je hier ziet.

 Chris is indertijd Russsisch gaan leren om contact met Larissa te kunnen houden

en heeft de brief voor ons vertaald. Klik op de foto hiernaast en je kunt lezen

wat Dimitri ons schreef en hoe het nu met hem gaat, het ontroerd me ook nu weer

terwijl ik dit aan het typen ben. Chris had in Rusland dat grappige

strooien poppetje gekocht dat je op de eerste foto ziet en het lepeltje

dat hij in zijn hand heeft deed me denken aan het cadeautje dat indertijd

van nog een andere leerkracht van de jongens had gekregen.

Het was voor haar een kostbaar cadeautje om te kopen en cadeau te geven

en ik koester het nog altijd. Als ik sindsdien iets van dit soort lakwerk

zie in de kringloop is het meteen voor mij en het is onvoorstelbaar

dat men niet weet hoe kostbaar dit spul is.

Kijk maar eens wat ik voor slechts enkele muntjes heb verzameld.

 Mijn allereerste vondst, een prachtige grote kom voor slechts één euro en dit

vind ik nog steeds de mooiste van mijn kleine verzameling,

maar ook de rest vind ik erg mooi. 

   Maar het allermooiste is voor mij het bericht dat het goed gaat met Dimitri

en dat zullen jullie allemaal met me eens zijn.

Chris is trouwens een fervent quiltster en ik heb haar tijdens haar bezoek

een aantal weblogs van jullie quiltsters laten zien, ze vond het heel erg leuk!

Hier zie je haar met één van haar quilts 

Lieve Chris, nog heel hartelijk bedankt voor alle moeite die je hebt gedaan

en voor onze bijzonder warme en hartelijke ontmoeting deze week.