Ja echt, vandaag heb ik tweeënzestig Franse knoopjes geborduurd!!!
Het móest en ik zag er niet zo'n klein beetje tegenop want tot nu toe
deed ik maar wat en bijna altijd verdwenen ze aan de onderkant van het borduurwerk.
Maar wat wil het geval...tijdens het kijken naar tractorfilmpjes op Youtube,
met kleine Max die dat helemaal geweldig vindt, zag ik ineens een plaatje
van een borduurring voorbij komen.
Later ging ik eens kijken wat dat was en warempel,
Vandaag ging ik dus met het filmpje vóór mij, aan de slag met mijn
huidige borduurwerkje en het ging meteen goed, dus produceerde ik
achter elkaar de 62 Franse knoopjes die nodig zijn in dit borduurwerkje
van 4,5 bij 12 centimeter! Ik ben best een beetje trots op mezelf.
Na deze oefening zal ik het waarschijnlijk nooit meer vergeten.
Dat vind ik nu zó leuk, iets nieuws leren!
Daarna ben ik de tuin in gegaan, want daar was het een beetje erg rommelig.
Ik wilde alle bruine sprieten en takjes eens flink opruimen
en wat zag ik toen veel moois verschijnen.
Natuurlijk deze schattige sneeuwklokjes die momenteel
overal hun elegante kopjes al vertonen.
Deze exemplaren zijn nakomelingen van sneeuwklokjes
die heel lang geleden al groeiden en bloeiden in de tuin van Jan zijn grootouders.
Zij woonden in het prachtige weidegebied rond onze woonplaats
in een schattig huisje met in de keuken nog een heuse pomp
om water te tappen en ze kookten nog op oliestellen,
dat gaf een verrukkelijke geur in huis, vond ik tenminste.
In diezelfde tuin was ook een konijnenberg waar deze diertjes vrij en blij
konden leven en hun holen graven en hun nesten maken.
Later werd dat huisje verkocht aan een echtpaar waarvan de vrouw
het huisje in de fik stak na de zoveelste escapade van haar echtgenoot,
waarna het tot de grond toe afbrandde.
Maar ik had het over mijn eigen tuin(tje)
Deze eenzame lila dame waagt ook een kansje
in het heerlijke januari-zonnetje van vandaag ...
... en haar dappere gele zusters waren zelfs al eerder te zien deze week,
allemaal nog heel fragiel, maar het zijn beslist lentebodes,
ook al kan dat voorjaar nog lang op zich laten wachten.
Deze bloemetjes laten zich altijd in elk jaargetijde zien
en aan dezelfde struik zitten tegelijkertijd de prachtige
Een verrukkelijke dag die ik besloot met een snelle maar lekkere maaltijd
samen met Jan, waarbij ik een glaasje rode Imiglikos dronk
en waarvan het laaste beetje van het tweede glas nu naast me staat.
Wekenlang taal ik er niet naar en dan ineens kan ik er zomaar trek in hebben
en dan smaakt het zó heerlijk dat ik wel een tweede lust.
Jullie zouden nu mijn wangen eens moeten zien (^_^)
