vrijdag 4 april 2008

Russische ervaringen



Speciaal voor Marga schrijf ik dit logje.
Al eerder tipte ik het onderwerp Rusland aan in een logje en Marga schreef
in haar reactie daarop dat ze ook iets heeft van Rusland: haar moeder!
Marga, ik hoop dat je dit met plezier zult lezen.

In april 1992 stonden we de bus op te wachten die 24 kinderen
vanuit Rusland naar Nederland zou brengen.


 

Deze kinderen zouden, nadat ze de gevolgen van de kernramp Tsjernobyl hadden ondervonden,
de kans krijgen om in een tijdsbestek van ongeveer 6 á 7 weken in een gezonde omgeving
bij gastgezinnen op adem te komen, waarvan wij er ook één waren.

 Wij mochten twee jongens opnemen in ons gezin, omdat we toch al drie zoons hadden
en ons dat makkelijk leek i.v.m. kleding en speelgoed.




Hier zie je onze twee gastkinderen die de namen Dîma en Ruslan droegen,
samen met twee van onze zoons Menno en Lucas en mezelf op de foto.
Het avontuur kon beginnen! Thuis was alles helemaal voorbereid,
maar Russisch sprak geen van ons en dat was de grootste uitdaging.
De jongens gingen iedere dag in Alkmaar naar school ...


 ... en er was een Russische leerkracht meegekomen die hen onderwijs gaf
tijdens hun verblijf in Nederland, een bijzonder aardige vrouw
Larissa genaamd, die je hieronder links op de foto ziet ...




... toen we met meerdere gastgezinnen een uitstapje maakten naar het strand
en ik in het Duits met haar een gesprekje voerde, dat lukte redelijk goed.
Lucas, onze jongste zoon, was ook mee.
De kinderen van de Prins Willem Alexanderschool gaven later in een krantenartikel
nog hun mening over hun gastleerlingen,
erg grappig om te lezen hoe zij dat hebben ervaren.

De gasten werden ook uitgenodigd bij de burgemeester van Alkmaar
en dat vonden ze bijzonder indrukwekkend



We merkten sowieso dat ze nogal gevoelig waren voor zulke zaken
en toen we hen meenamen naar Jan zijn kantoor op Hoogovens
namen ze onmiddelijk aan dat hij daar de directeur was :- ),
maar daarvóórr hadden ze Jan al benoemd tot directeur van de bank
omdat hij "zomaar" geld uit een muur kon laten komen
en wat we hen ook prbeerden uit te leggen,
hun ontzag voor Jan was en bleef enorm groot.



   

Koninginnedag vonden ze geweldig om mee te maken en bij ieder spelletje
waren ze enorm fanatiek, er was nogal wat rivaliteit tussen deze twee jongens
omdat ze uit verschillende streken van Rusland kwamen
en dat konden ze helemaal kwijt in sport en spel,
maar soms moesten we echt tussenbeide komen.
Kijk eens naar die wangen na een potje voetbal op het speelveld voor ons huis!




  De iets jongere en kleinere Dîma zocht af en toe wat beschutting bij directeur Jan ...




  ... die zich dat heerlijk liet aanleunen.
Er werd veel voor hen georganiseerd door het Platform
dat deze logeerpartij had georganiseerd, zoals paardrijden, zwembadbezoek,
circusbezoek, een dagje Amsterdam, een bezoek aan het Czaar Peterhuisje
in Zaandam en nog veel meer.





's Avonds waren ze dan ook volledig uitgeteld en kwamen al lezend in bed
tot rust en van een slechte nachtrust hadden ze nog nooit gehoord!
Naast de foto's zie je een lijstje van kenmerkende dingen
die ik over hen heb opgeschreven.



  
Onze gesprekjes met deze jongens verliepen via het woordenboek
dat ik had aangeschaft en iedere dag behandelde ik een speciaal onderwerpje
uit hun leven door vragen in het Russich op te schrijven.
Vele van hun antwoorden werden duidelijk gemaakt via tekeningen
zoals deze over hun gezinnen.

Hun reacties als ze boos waren gingen gepaard met allerlei scheldwoorden
waarin o.a. dierennamen voorkwamen, in tegenstelling tot Nederland
waar veel met lichaamsdelen wordt gesmeten.


 Vooral tijdens het afwassen waarvoor we een schema hadden gemaakt
en waar ze soms ook samen aan de slag moesten,
was een gelegenheid om uit hun bol te gaan.
Maar omdat wij het niet toestonden schreven ze het soms op
en hielden elkaar dan woedend een briefje onder de neus,
 ha,ha,ha, we hebben heel wat gelachen.
(lees maar eens op de foto's hierboven)







Voor Moederdag maakten ze een prachtig document voor mij,
 maar voor hen is vooral "De Internationale Vrouwendag" een bekend feest
en in die trant hebben ze dit voor mij gemaakt.
Dat er "voor mama" boven stond vond ik een beetje moeilijk
want tenslotte hadden ze allebei een mama thuis!
Maar zo stond het nu eenmaal op de kleurplaat.
Toen kwam onvermijdelijk het einde van de logeer partij
en moesten we afscheid nemen.
Dit schreef ik er voor mezelf over.




   De vaantjes en andere cadeautjes die ze voor ons hadden mee gebracht
worden nog steeds zorgvuldig bewaard, evenals kaarten, brieven en foto's
die we over en weer schreven. Toch houdt dat op een gegeven moment op.
De jongens zijn nu resp. 28 en 26 jaar oud en door dit logje ben ik toch wel
benieuwd hoe het hen vergaan is.....


39 opmerkingen:

  1. Wat een prachtig aandoenlijk verhaal. Heb je nooit meer enig kontact met die jongetjes gehad ?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een verhaal.
    In onze wijk was er destijds ook een gastgezin.In het begin was ook voor hen de taal een beetje het grootste probleem en net als jullie deden ze het met woordenboeken.Jammer dat je niets meer van hen hoort.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een lief verhaal.
    Dit is iets voor adres onbekend om ze op te sporen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een mooi verhaal Corrie, en wat leuk dat je hun (eigen-)aardigheden hebt opgeschreven.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoe zou het met ze zijn? Ze denken vast nog met heel warme gevoelens terug aan de blikjes ananas en pakken gekleurde muisjes die je verstopt had. En ik weet zeker ook aan hun gastgezin! Heb je ze op Google al geprobeerd te zoeken?

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een mooi verhaal en wat zal dit een indruk hebben gemaakt op die kindertjes.
    Ik heb ook een klein cadeautje voor je op mijn weblog staan, ik kon het niet laten!
    x

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Beste Corrie, wat een mooi en lief verhaal, ik heb er echt van genoten. Is er geen mogelijkheid voor je dat je nog eens kontakt opneemt met de jongens, zodat je weet hoe het nu met ze gaat? Ik zou er wel een beetje nieuwsgierig naar zijn. Ze hebben vast hele mooie herinneringen aan die tijd bij jullie.
    Helaas heeft mijn moeder geen familie meer in Rusland en is ze nooit meer terug geweest, maar alles wat met Rusland te maken heeft blijft natuurlijk toch wel trekken, zelfs bij mij en de dochters. Onze jongste dochter, Tara, heeft op het gymnasium nog twee jaar als extra vak Russisch gestudeerd maar als je het niet bijhoudt, zakt het al snel weg.
    Merk je ook dat bijv. stofjes met matroeshka's helemaal "hot" zijn.
    Mijn moeder wordt nog steeds geïrriteerd (weliswaar lachend) wanneer we het woordje doerak gebruiken wat in het Russisch een veel ergere betekenis heeft dan waarvoor wij het in het Nederlands gebruiken.
    Heel erg bedankt voor je mooie geschreven stuk over de jongens!!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een heerlijk verhaal Corrie !
    Ontroerend de documenten die je kreeg voor moederdag.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. @ELZA, KATRIEN, MARTINE, jawel, we hebben nog enkele jaren af en toe contact gehad met schrijven voor verjaardagen en kerstmis enz. maar de taal is en blijft een probleem. Ik stuurde dan mijn kaarten en brieven eerst naar de onderwijzeres Larissa, die ze voor ons vertaalde en dan zelf weer doorstuurde naar de twee adressen van de jongens. Best wel een heel gedoe ook voor haar. Er kwam na een tijdje ook niets meer terug en dan houdt het op. Wie weet wat er ooit nog gebeurt als ze eens naar het westen komen.
    CONNY, die eigen aardigheden ontdekte ik ook alweer via gesprekjes en door veel naar hen te kijken :- )
    ANS, jazeker heb ik het geprobeerd via Google, maar als ik al iets vind is het in het Russisch en ook al heb ik twee jaar Russisch gedaan, dat is té lang geleden om het nog te kunnen begrijpen en twee jaar is daarvoor ook te weinig.
    MARGA, hierboven schrijf ik al dat de taal een probleem was en nog steeds is, voor ons, maar ook voor hen, want Engels en Duits was toen ook al geen optie voor hen, maar misschien is dat inmiddels veranderd. Ook wij zijn door dit logje weer gaan nadenken om er eventueel een briefje aan te wagen, maar het is wel 16 jaar geleden en ze zullen al zelfstandig wonen. Nou ja wie weet wat ervan komt. Fijn Marga dat je het een leuk log vond. Net als Tara (wat een prachige naam, doet me meteen denken aan "Gone with the Wind) heb ook ik twee jaar Russich gedaan andat de jongens hier waren geweest, maar omdat ik het veel te weinig kon gebruiken zakte het ook bij mij weg. En of ik die stofjes allemaal tevoorschijn zie komen, op allerlei blogs worden ze getoond in de volijkste stofjes. Ik heb zelf nog een mooie houten Matroeshka, maar helaas is de buitenste pop gescheurd. Ik vond het erg leuk om dit log te schrijven en er kwam ook bij ons weer veel boven, erg leuk!
    MIEN, lief hè, het was voor die kinderen een enorme onderneming en ik moet er niet aan denken dat mijn eigen jongens zolang bij wildvreemden in Rusland erecht zouden komen, hun ouders moeten het vreselijk moeilijk hebben gehad. Dat grijpt me nog aan als ik eraan denk.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. DEES, LES en JANET, nooit te laat om gefeliciteerd te worden LES, heel hartelijk dank voor je reactie! Lief!
    DEES en JANET, wat ontzettend lief zijn die cadeautjes van jullie. Volgende week geef ik ze door. Ik voel me zo goed bij jullie woorden en het is als een glimlach die via internet direct Dankjewel allebei!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat leuk Corrie, van deze jongens te lezen. Wij hebben een soortgelijke ervaring. Ongeveer 20 jaar geleden hebben wij 2 russische jongens van 10 en 12 als gastgezin hier gehad. Zij maakten deel uit van een muziekgroep veel meisjes en 4 jongens waarvan er dus 2 bij ons. Het was heel bijzonder en na 14 dagen was het afscheid emotioneel. Zij hadden het zo fijn hier gehad (vooral iedere dag fruit eten, een enorme luxe) Wij hebben nog steeds de foto's en kadootjes bewaard!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. BETTY, wat leuk! Jullie kennen dus de situatie en het gevoel bij het afscheid. Ook hier probeerden we ze al het goede en gezonde te geven, maar dat lukte lang niet altijd, toch weet ik dat ook de gezonde lucht vlak aan zee ze goed gedaan zal hebben. Hebben jullie later nog contact gehad?

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat een ontzettend lief en ontroerend logje.Je bent echt een heel bijzonder mens,en ik ben blij dat we elkaar via het www hebben leren kennen.xoxo

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat een leuk verhaal over jullie loge's. Lijkt me erg bijzonder om zonder de taal te spreken toch goed contact te hebben. En die jongens kwamen ineens in een hele andere wereld terecht. Ik hoop dat ze het erg fijn hebben ghehad. Maar aan jullie zal dat zeker niet gelegen hebben. En ik ben ,net als jij, ook best nieuwsgierig hoe het met ze zal zijn! Terwijl ik je verslag las dacxht ik daar meteen aan. Zat ook gelijk uit te rekenen hoe oud ze nu zouden zijn. Daarnaast bedascht ik me weer eens hoe goed wij het hier hebben. Dat mogen we zeker niet vergeten.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat een aandoenlijk verhaal Corrie. Ik weet uit eigen ervaring dat het een hele uitdaging is om onbekende mensen in je huis op te nemen. Zelf heb ik begin jaren 90 een paar maal Poolse mensen in huis gehad. Zij waren lid van een koor van de Evangelische Kerk. Mooie vriendschappen zijn toen ontstaan. Wij zijn zelf 5 x bij hen op bezoek geweest in Polen. Wat een contrast met Nederland was dat. Op de heenweg was de auto altijd afgeladen met kleding en spullen. Voor onze vrienden maar ook voor de kleuterschool. Iedereen was altijd zo gastvrij en lief. Helaas is de band verwaterd door allerlei persoonlijke omstandigheden. Nu ik jouw verhaal lees, wordt het voor mij denk ik de hoogste tijd om de pen weer eens ter hand te nemen en te schrijven...

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Wat een prachtig en ontroerend verhaal Corrie. En wat goed van je dat je al die spulletjes en aantekeningen bewaard hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. @DEES, we krijgen van elkaar wel eens een Award, maar eigenlijk zijn wijzelf elkaars mooiste cadeau!
    MARIJNA, de jongens hebben zich bijzonder znel aangepast aan de totaal andere wereld waarin ze terecht kwamen, maar voor hun onderwijzeres was het een nog veel grotere schok. Ze spaarde al jaren voor een naaimachine en wist dat als ze het geld had, het nog maar afwachten was of ze er ooit één kon kopen. Toen ze voor de eerste keer de stad inging en langs een naaimachinewinkel liep waarvan de etalgae vol stond met allerlei merken naaimachines heeft ze gehuild.
    Wij hebben het werekelijk onvoorstelbaar goed in ons land.
    YVONNE, ik vind het heel bijzonder dat jij door dit verhaal misschien de pen weer ter hand gaat nemen.
    Wat mooi dat ook jij die ervaring hebt met buitenlandse gasten en dat het ook een vervolg heeft gehad. Onze twee jonge gasten kwamen ook via een kerkelijk initiatief en wij hebben vanuit onze kerk graag meegedaan met dit project. Wat fijn dat jij al vijf keer bij hen op bezoek kon gaan en zoveel voor heb hebt kunne meenemen. Ik ben benieuwd of je weer contact kunt krijgen, dat zou toch heel mooi zijn, maar hoe deed je dat met de taal?
    ASTRID, we hebben nog wel meer aandenkens aan hen, maar de tijd en ruimte ontbrak om er een compleet verhaal van te maken. jan en ik hebben erg genoten van het terugzien van alle foto's, kaarten en brieven.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Heel bijzonder en ontroerend om dit verhaal te lezen. Twee kinderen erbij, dat moet toch een drukte van belang zijn geweest.
    Zij waren toen jong en zijn nu misschien in de leeftijd van zelf een gezin hebben. Het kan heel goed zijn dat zij op een gegeven moment op een wat rustiger punt komen en toch ook weer eens terugdenken.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Hele mooie en ontroerende ervaring.
    Wat fijn voor deze kinderen om dat te hebben meegemaakt.
    Dat dragen ze heel hun leven mee.
    En hopelijk worden hun levens wat lichter te dragen in de komende tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Wat een ontroerend verhaal Corrie. Wat zul jij plezier met de jongens gehad hebben.
    En wat lief die briefjes voor moederdag. Dit is inderdaad een tijd geweest om nooit te vergeten.
    Ik zou ook proberen om er achter te komen, hoe het met ze gaat. Zijn ze getrouwd hebben ze kinderen.
    Jij hebt nog leuke foto's voor hun, die zij misschien niet hebben. Ik heb genoten!!!!!!!!
    Wat een heerlijk verhaal weer bij jou.

    BeantwoordenVerwijderen
  21. hoi Corrie, nog van harte met JOUW verjaardag! we zijn dus dicht bij elkaar jarig, dat is leuk om te weten.
    Nog steeds bestaat deze vorm van hulp aan Russische kinderen. Op dit moment zijn er in ons dorp ook weer een heel aantal. Omdat wij weinig thuis zijn is het praktisch te lastig om er ook een paar op te vangen, maar het is mooi om te doen.

    groetjes,
    Anneke

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Wij communiceerden in het engels of duits. Of iets wat daar op leek althans. De oudere mensen spraken soms (gebrekkig) duits en de jongeren deden hun best in het engels. Verder veel handen en voetenwerk. Soms was het wel frustrerend als je elkaar niet begreep, maar we hebben voornamelijk veel gelachen. Vooral als je in een gesprek met verschillende mensen steeds van het duits om moet schakelen naar engels en weer terug. Als een van m'n DD's dan iets aan me vroeg dan wilde ik nog wel eens in het duits of engels antwoorden. Kreeg ik een heerlijk nuchter commentaar: Mam doe het maar in het nederlands hoor.... Oeps

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Wat een fijne herinneringen hè Corrie, en wat heb je er een mooi stuk over geschreven. Wat een werk! Weet je dat ik vrijdag de 18e weer naar Larissa toega? Ik heb 2 van je foto's opgeslagen en ga die uitprinten. Ik neem ze mee en vraag of Larissa weet hoe het nu met Dima en Ruslan is. Ik denk dat ze ze nog wel herkent. De vraag is natuurlijk of ze ooit nog iets van ze gehoord heeft. Maar je kunt nooit weten. Het bezoek hier heeft heel wat veranderingen in hun leven gebracht en daardoor ook weer in de levens van anderen. Geweldig gewoon. Larissa is voor mij een Godsgeschenk en een hele dierbare vriendin.

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Ik kijk even van een andere kant naar dit mooie verhaal.
    Mijn moeder is na de oorlog als bleekneusje bij een gezin in Engeland geweest om aan te sterken en zij heeft tot haar overlijden nog met familieleden van deze mensen gecorrespondeerd.
    In idg ging er ieder jaar een kerstkaart over en weer over het Kanaal, en soms meer.
    Mijn moeder dacht altijd met veel waardering terug aan haar tijd bij die Engelse familie.
    (ik vertel het nu even in het kort)
    Tjonge... en dat komt zomaar weer bij mij bovenborrelen.
    :o)

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Wat een bijzonder verhaal Corrie,goed dat je die jongens een paar fijne weken hebt bezorgd,jammer dat je niet weet hoe het met ze gaat..Wat leuk trouwens om jou "donker"te zien!

    BeantwoordenVerwijderen
  26. @ANNELIES, het was zeker veel drukker, maar één van onze buurtjes heeft al die weken het strijkwerk voor me gedaan en de jongens zaten de hele dag op school, dus dan had ik tijd genoeg om te doen wat nodig was. Ik was toen nogal gestructureerd in het huishouden en het ging prima allemaal.
    MARIAN'NE, ik lees wel weer verhalen over de toestand in
    Rusland en dat het moeilijker wordt, dus ik hoop van harte dat het hen goed gaat.
    ANNEKE, ook hier in de omgeving lees ik nog wel dat er kinderen naar nederland komen en dat doet me altijd goed.

    JOSÉ, de taal vormt echt een probleem voor beide partijen, maar je weet nooit of er ooit weer contact komt.
    Wat de foto's betreft...zij hebben alle foto's mee gekregen die wijzelf ook hadden en nog veel meer ook van anderen en boeken vol met foto's over Nederland enz.
    YVONNE, omdat de jongens toen nog jong waren was engels en duits bijna niet te verstaan voor hen, ze hadden er nog heel weinig onderricht ingehad, wie weet is dat nu veel beter. Lachen als je je eigen kinderen in een vreemde taal aanspreekt, zo begrijpelijk, want je doet de hele dag niet anders!
    CHRIS, wat leuk om je reactie te zien staan en wat geweldig dat je weer naar Larissa gaat. Wil je haar heel hartelijk groeten van ons beiden. Ik ben heel erg benieuwd of ze de jongens nog herkent en vooral of zij ooit nog iets van hen heeft gehoord. Stel je voor dat die jongens een computer zouden hebben en we zouden kunnen mailen.
    Jijzelf bent voor Larissa ook een Godsgeschenk Chris en vriendschap omt altijd van twee kanten, bij jullie is dat zeer hecht heb ik wel gehoord de afgelopen jaren. Al 16 jaar lang, dat is zo bijzonder en zij is zo veranderd door alles wat ze hier heeft gehoord en is een zegen voor de mensen in haar omgeving en haar gezin ook. Fantastisch mooi is dat. Een héél goede reis Chris!
    JUUL, wat mooi dat jouw moeder zo'n fijn logeeradres had en dat ze dankbaar altijd door contact bleef houden. Mooi dat we via de logs veel in elkaar naar boven halen.
    MARIANNE D, ook ik ben soms verbaasd om mezelf donker te zien ;- ))

    BeantwoordenVerwijderen
  27. Wat een bijzonder verhaal, ik begrijp je heel goed dat je je afvraagt wat er van ze is geworden. Heel mooi dat juliie gezin een tijdelijke veilige haven voor deze jongens is geweest. En ook zo mooi dat je al deze herinneringen hebt laten zien....dan kun je je er ook echt iets bij voorstellen...blijven het niet alleen woorden. Dank je wel!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  28. Wat een fijne herinneringen en wat leuk dat je die op deze manier hebt bewaard! Ik kan me voorstellen dat je je dan ook afvraagt hoe het nu met ze gaat!

    BeantwoordenVerwijderen
  29. Wat een prachtig logje Corrie. De warmte die je deze jongens is gaf is nog voelbaar.
    Ik kan me voorstellen dat het een hele cultuurshock is voor mensen uit de voormalig oostbloklanden als ze in Nederland komen. De rijkdom straalt van ons dagelijks leven af en soms denk ik wel eens dat we daar best wat vaker bewust van mogen zijn.
    Andersom is het voor ons ook een shock denk ik, ik heb zelf die ervaring nog niet, als wij richting het oosten van Europa gaan. Je kunt je hun leven haast niet voorstellen.

    BeantwoordenVerwijderen
  30. @PETRA, het was heel erg spannend voor ons allemaal, maar we waren snel aan elkaar gewend en ik bewonder onze jongens ook die hun kamers en spullen zo gul hebben afgestaan, dat mogen we zeker ook niet vergeten, vooral Lucas had het nog al eens moeilijk met het eeuwige plagen van de jongens, overigens niet lelijk bedoeld, maar wel erg vermoeiend. We hebben het als een heel mooie ervaring gezien en voor de jongens was het gewoon keihard nodig.
    MARIANNE, wie weet horen we binnenkort eens iets via Chris (zie reactie ergens boven deze) die binnenkort weer die kant opgaat.
    NOOR, dankjewel voor je gevoelige reactie, ik heb zeker en wij allemaal heel erg, ons best gedaan om die jongens ons huis en hart te bieden en dat hebben ze zeker ook gemerkt dat konden wij wel aan hen zien en aan hun reacties. Ikzelf heb altijd opgezien tegen reizen naar Oost-Europa, maar de gastvrijheid is geweldig, het zijn meer de deprimerende beelden en verhalen die me tegen hielden en nu zou het me veel te zwaar zijn. Wij moeten ons zeker bewust zijn van onze weelde en door deze en ook andere ervaringen zijn wij steeds dankbaarder mensen geworden. Jan is na zijn reis naar de vluchtelingenkampen in sudan echt veranderd! Zou voor veel klagers in dit land erg goed zijn om zo'n reis te maken. GElukkig ken ik niet veel klagers in onze omgeving, of ze durven het ons niet te zeggen ;- )))

    BeantwoordenVerwijderen
  31. Lieve reactie hoor Corrie! Ik heb ook contact gehad met Berthi over de wollenbollenbakjes. Leuk he zoals een bolletje wol kan rollen ;) !

    BeantwoordenVerwijderen
  32. Lieve Corrie,
    Wat een ontroerend verhaal, en wat een aandoenlijke snuitjes op de fotootjes. Ik kan me zo voorstellen dat er af en toe es even wat frustratie, heimwee o.i.d. uit moest tijdens de afwas. En bij jou thuis, een warm nest zullen ze het heerlijk hebben gehad! Wel een dilemma, je wilt de kinderen aan alle kanten helemaal vertroetelen, maar al het materiële is voor hen zo moeilijk te vatten!

    PS Leuk die jonge hippe Corrie!

    BeantwoordenVerwijderen
  33. @ANS, wat leuk! Berthi zal jouw collectie ook wel geweldig mooi vinden.
    MIENKE, mooi hè! Ik heb er zelf ook weer zoveel gevoelens bij gehad toe ik het schreef en de foto's bekeek. Ik besef nu nog beter hoe vreselijk spannend het allemaal voor die knullen was. We hebben ons best gedaan om ze heel rustig te laten wennen, maar ze hadden het thuis niet slecht hadden we al snel door. Ze keken bijvoorbeeld naar tv-series die wij hier nog niet kenden, Amerikaanse nog wel! Maar er waren er in die groep kinderen ook wel bij die uit veel slechtere omstandigheden kwamen.
    Ja, wat een jong ding was ik daar zeg! Ik lijk daar erg op mijn zus :- ))

    BeantwoordenVerwijderen
  34. Ik kan me zeker voorstellen dat je zo nu en dan aan die jongens/mannen terug denkt. Wat lief van jullie dat ze in jullie gezin mochten logeren.
    Misschien een oproep bij Memories van Anita Witzier??
    OH, en ik je je foto in de HZG gezien en het verhaal gelezen. Mooi hoor!!

    BeantwoordenVerwijderen
  35. wat een mooi verhaal, Corrie, je zou wel eens even daar willen gluren om te kijken hoe het de jongens van toen nu vergaat. Je zou inderdaad eens via internet kunnen zoeken op de namen of toch memories zoals Ingrid voorstelt. Ik hoop in ieder geval dat ze een fijn leven hebben en dat ze met plezier aan jullie terug denken.

    BeantwoordenVerwijderen
  36. INGRID R en MARCELLA, ook al zijn we best benieuwd hoe het de jongens nu vergaat, het is best wel erg lang geleden en we denken er niet dagelijks en zelfs niet wekeleijks, maar nu waren we er weer een keer erg bij bepaald en ja, dan denken we natuurlijk weer veel vaker aan hen. Maar ik ga eerst eens het bezoek van Chris (zie reacties) af, wie weet dat hun voormalige onderwijzeres nog iets weet!

    BeantwoordenVerwijderen
  37. Corke, eindelijk heb ik tijd om langs te komen. Ik begin bij jou, en heb gelezen, gelezen, gelezen. Zo'n mooi initiatief! En de gastvrijheid en de warmte die ze bij jullie kregen zullen ze nooit vergeten. Wie weet geven zij het weer door aan een ander, ooit?

    Zo leuk ook om je met je haar donker en langer te zien! Ik herkende je zoon Lucas!

    BeantwoordenVerwijderen
  38. Ik kan mij best voorstellen dat je eventjes om het hoekje zou willen kijken hoe het met de jongens gaat!
    leuk verslag!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  39. Ik heb genoten van dit verhaal en ben blij dat je het hebt opgeschreven zodat iedereen het kan lezen. Ik moest lachen om dat verhaal over Jan de directeur. Dat lijkt op hoe sommige Taiwanezen de buitenlanders zien, die moeten wel allemaal rijk zijn! Ik vraag me af hoe de jongens zelf op hun Hollandse tijd terug kijken en wat voor invloed die tijd heeft gehad op hun ontwikkeling en kijk op de wereld.

    BeantwoordenVerwijderen

Hartelijk bedankt voor je moeite om een berichtje achter te laten, het wordt met plezier gelezen en zeer gewaardeerd.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...